Donderdag 29/09/2022

DM ZaptRonald Meeus

Het establishment in de bek zeiken? Daar is in ‘Pistol’ weinig van terug te vinden

Scène uit 'Pistol'. Beeld Disney
Scène uit 'Pistol'.Beeld Disney

Ronald Meeus zet de blik op oneindig. Vandaag: Pistol op Disney+.

Ronald Meeus

Two! Three! Four! Als een vuistslag die zich met een suizende kracht tegen een kaak plant, verschenen de Sex Pistols ten tonele in het Groot-Brittannië van de vroege jaren zeventig. Onbegrepen, verveelde, toornige, mentaal beschadigde ­jongelui die hun jonge jaren aan het doorbrengen waren in een wereld die – zoals een montage van nieuwsbeelden het ­samenvat in het begin van de pilotaflevering van nieuwe Disney+-­serie Pistol – gebukt ging onder een belabberde economie, een ­benepen moraal en een vadsige, zichzelf bedienende elite. Hun wapen tegen al die ellende: muziek! Explosieve, cathartische ­gitaarmuziek met zo weinig mogelijk akkoorden en knallende, met veel geschreeuw gedebiteerde songteksten vol gramschap en subversie. Get pissed, destroy.

Punk, het muziekgenre dat de Sex Pistols (1975-1978) mee op de kaart zetten in het VK, was het tegengif van de jeugd tegen dat ­ranzige systeem. Een explosie van rauwe energie, erop gericht om – zoals manager van de Pistols Malcolm McLaren (in de reeks vertolkt door Thomas Brodie-Sangster) het zo eloquent zegt – “het establishment in de bek te zeiken”.

Daar is weinig van terug te vinden in Pistol, een bewerking van de memoires van stichtend lid en gitarist Steve Jones (Toby Wallace). Showrunner Craig Pearce (hij schreef onlangs nog het scenario voor Baz Luhrmanns Elvis) en regisseur Danny Boyle (nochtans hij die ooit opzwepende, bijdetijdse films als Trainspotting en ­Shallow Grave naar het scherm bracht) maakten er een hemeltergend conventionele, zes uur aanslepende biopic van, waarbij ze wel de esthetiek van het punktijdperk absorberen, maar niet de woeste panache ervan weten te vatten. Boyles gemakzuchtig overbelichte stijl (want ja, groezelig = seventies) voelt eerder als een aardigheidje dan een raak gekozen visuele snit. Wanneer voormalig zanger John Lydon over de minireeks zegt dat de Sex Pistols nu “een Mickey Mouse-product” is, dan kan ondergetekende zich daar, na het uitzitten van de zes uur, wel wat bij voorstellen. Dit is punk door de lens van een conformist.

Al vertoont de reeks hier en daar wel de contouren van een ­goede biopic, die iets dieper graaft in de waarheden die het ­publiek tot nu toe voor lief nam. Zoals de manier waarop het ­imago van de Pistols vanaf een bepaald moment veel meer werd ­gebricoleerd in McLarens kantoor dan dat het spontaan groeide op de straat en in het gammele pand waar de groep repeteerde. En hoe vooral ter ere van dat imago een bedreven muzikant als Ben Matlock (Christian Lees) moest optiefen voor de onkundige, zelfdestructieve Sid Vicious (Louis Partridge), die er minstens mee voor verantwoordelijk was dat het liedje van de Pistols slechts een goeie drie jaar duurde.

Pistol is te zien op Disney+.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234