Donderdag 21/10/2021

InterviewDev Patel

‘Ik was altijd de lelijkste, de minst aantrekkelijke. Dat heeft wel een tol geëist’

Dev Patel in 'The Green Knight'.  Beeld AP
Dev Patel in 'The Green Knight'.Beeld AP

Dev Patel zette zijn eerste stappen als acteur in de tienerreeks Skins en werd wereldberoemd dankzij de Oscar-slokop Slumdug Millionaire. In The Green Knight bereikt zijn carrière een nieuw hoogtepunt. ‘Als je met de juiste regisseur werkt, op de juiste set, met het juiste scenario, dan vervaagt alles.’

“Paarden weten het”, zegt Dev Patel. “Een paard weet het als je de nacht ervoor maar twee uur geslapen hebt. Als je gespannen bent, dan voelt een paard dat. En dat gold zeker voor Armani.”

Armani is een van Patels belangrijkste medeacteurs in de middeleeuwse fantasyfilm The Green Knight. Daarin speelt de 31-jarige acteur Sir Gawain, een ridder die vertrekt op een soort zelfmoordmissie. Op die queeste zit hij nogal vaak op een paard, en Patel, die nooit eerder had gereden, probeerde Armani voor zich te winnen door hem appels toe te stoppen die hij meegriste uit de hotellobby in Dublin.

BIO

geboren in de Londense wijk Brent op 23 april 1990, als zoon van Indiase hindoes uit Kenia / raakte bekend in 2007 dankzij zijn rol als Anwar Kharral in het Britse tienerdrama Skins / maakte zijn filmdebuut in Danny Boyles Slumdog Millionaire (2008), die acht Oscars won / speelde o.a. in de films The Best Exotic Marigold Hotel (2012) en Lion (2016), en in de reeks The Newsroom (2012-2014) / woont in het Australische Adelaide met zijn vriendin, actrice Tilda Cobham-Hervey / heeft een zwarte band in taekwondo

De liefde van een paard mag wel dan door de maag gaan, het dier heeft ook zijn beperkingen. Straalde Patel niet voldoende autoriteit uit in zijn vertolking van Gawain, dan voelde Armani dat ongetwijfeld als eerste. En dat terwijl ze hun eerste opnamedag doorbrachten in een Ierse wildernis, waar de wind zo hard blies dat Patel zich moest vastklampen aan het paard om in het zadel te blijven.

Besefte Armani dat zijn berijder meer beginneling dan ridder was, terwijl koude luchtstoten door de metalen mazen van Patels maliënkolder priemden? En voelde het paard ook andere dingen aan die Patel gespannen maakten? Zo heeft hij de neiging om al te bewust over zijn carrière na te denken – wat hijzelf “verlamming door analyse” noemt. En hij piekerde: wat zullen de mensen wel niet denken, nu een Brits-Indiase acteur het neefje van koning Arthur vertolkt?

Oké, sommige van die zaken zijn misschien net iets te complex voor een paard om uit te vogelen. Het neemt niet weg dat Patel wel wat aan zijn hoofd had op die eerste dag, en dan zwijgen we nog over die voedselvergiftiging. Hij kreunt: “Je zit in een maliënkolder op de rug van een paard, in de bijtende koude, hopend dat je geen diarree krijgt.”

Mythisch niveau

The Green Knight zou oorspronkelijk in de zomer van vorig jaar uitkomen, maar bereikte uiteindelijk pas eind vorige maand de zalen. De film van David Lowery geeft een verfrissende draai aan Patels cv, vol rechttoe rechtaan publiekstrekkers. Anders dan Slumdog Millionaire of The Best Exotic Marigold Hotel is The Green Knight ook een beetje kunsterig, mysterieus, sexy zelfs. Of om het wat platter te zeggen: de film is zich er goed van bewust dat Dev Patel inmiddels een spetter is.

Toen Lowert een blik wierp op reclamefoto’s van het modemerk Zegna, met een elegante en aristocratisch ogende Patel, was hij zo ingenomen door het potentieel van de acteur dat hij een tekening begon te maken van een op een paard gezeten Patel.

“Toen ik hem ontmoette, besefte ik meteen dat hij het element was dat de film naar een mythisch niveau kon tillen”, zegt Lowery. “Als we niet naar mythische locaties zouden kunnen, als we er niet in zouden slagen de juiste vergezichten te vinden, dan kon ik altijd op een close-up van hem terugvallen.”

Sir Gawain is een beetje een leegloper als we hem leren kennen in de film, een dronkenlap die liever vrouwen versiert dan ten strijde trekt. Toch heeft hij het gevoel dat het zijn lotsbestemming is iets groots te verwezenlijken. Als een boomachtig wezen genaamd The Green Knight het hof van koning Arthur uitdaagt, grijpt hij zijn kans en onthoofdt hij het monster.

Jammer genoeg overleeft die zijn onthoofding, en hij belooft dat hij, voor een jaar verstreken is, Gawain een koekje van eigen deeg zal geven. Patel wordt weliswaar geïntroduceerd als een romantische schurk – Lowery speelt ook in op dat idee door hem uit te dossen in een reeks diep uitgesneden blouses –, maar dat verandert dus: naarmate de deadline nadert, krijgt Gawain een lesje in nederigheid en wordt hij waarlijk op de proef gesteld als man.

Recht op eeuwige roem

Lowery’s film is raadselachtig genoeg om verschillende types kijkers aan te spreken. Maar voor Patel is de grote boodschap van The Green Knight duidelijk: Gawain vindt dat hij recht heeft op eeuwige roem, ook al heeft hij nooit bewezen dat hij dat verdient. En dus is zijn queeste een reis richting integriteit die behoorlijk wat parallellen met het huidige tijdsgewricht vertoont.

“Of je nu een Instagram-influencer of YouTuber bent, altijd is er die drang om gezien te worden, om op de lippen van de mensen te liggen, om likes te oogsten”, zegt Patel. “Voor mij, als jonge acteur in Hollywood, betekent dat dat je worstelt met mannelijkheid, ego, succes, roem. Het is dezelfde queeste die deze jonge man onderneemt om een bekende ridder te worden. Ik kon me in al die dingen herkennen.”

null Beeld NYT/DEVIN OKTAR YALKIN
Beeld NYT/DEVIN OKTAR YALKIN

Niets van dat alles leek oorspronkelijk weggelegd voor Patel, die opgroeide in de Londense wijk Harrow als jongste van twee kinderen. Zijn beide ouders waren als tiener vanuit Nairobi in Kenia naar Londen geëmigreerd. Zijn vader, Raju, is stil en introvert, heel anders dan zijn moeder Anita. “Ze is een grote persoonlijkheid, ze brengt een hele kamer zo aan het lachen”, zegt hij. “Ik denk dat mijn goesting om al die personages te spelen van haar komt.”

Patel was een hyperactief kind. Zijn ouders deden hem jarenlang lessen martial arts volgen om zijn energie in bot te vieren. Maar ook dat volstond niet. Toen zag zijn moeder een castingadvertentie voor Skins, een tienerdrama dat de carrière van jonge acteurs zoals Nicholas Hoult en Daniel Kaluuya op de rails zette, en schreef ze hem in voor de auditie voor de rol van de aan seks verslingerde Anwar.

De serie was een succes, maar de buren vonden het gruwelijk. “In die gemeenschap leek het zelfmoord om je kind op zijn zestiende van school te halen om mee te spelen in een tv-serie”, zegt Patel. “De kinderen van andere ouders proberen dokter of tandarts te worden, en jij staat daar in een tv-serie, te doen alsof je seks hebt en drugs neemt.”

Hij had nooit eerder voor de camera gestaan, en Skins was zijn vuurdoop. Het geld kwam goed van pas in zijn gezin – met zijn eerste loon kocht Patel een nieuw bed voor zijn zus – maar de grote online-aanhang van de reeks werkte in twee richtingen.

“Ik was een jonge gast toen ik in die chatrooms kwam, en het was best brutaal”, zegt Patel. “Je had al die lijstjes van wie het favoriete personage was, wie de knapste acteur was, en ik was altijd de lelijkste, de minst aantrekkelijke. Niemand vond Anwar leuk. Dat heeft op persoonlijk vlak wel een tol van me geëist.”

Laag zelfbeeld

Misschien is dat de reden waarom hij vijftien jaar later complimentjes nog altijd niet vertrouwt, of waarom hij met zichzelf lacht nog voor iemand anders dat kan doen. Als ik begin over de fans die het voor hem opnemen op sociale media, onderbreekt hij me voor ik mijn zin kan afmaken. “Alle drie de leden van die fanbase?” Zelfs toen Slumdog Millionaire in 2009 een Oscar voor beste film in de wacht sleepte en Patel zelf genomineerd werd in de categorie beste bijrol gaf al die aandacht hem een ongemakkelijk gevoel. “Ik had niet het gevoel dat ik dat waard was”, zegt hij. “Het heeft te maken met mijn natuurlijk laag zelfbeeld. Je zit daar samen met al die indrukwekkende wezens, de besten van de besten, en je denkt: ik weet niet wat ik te bieden heb in deze context.”

Hij zegt dat zijn agenten nog altijd gefrustreerd zijn als hij aanbiedingen van grote studio’s voor blockbusters afwijst. “Misschien is het angst voor hoe ik me in die wereld zal inpassen”, zegt Patel. Hij begint wat schaapachtig te praten over “een van de slechtste films die ik ooit gedaan heb, en ik zou het zelfs niet mogen vermelden, maar kijk op IMDB en je weet direct over welke ik het heb”. (Hij verwijst naar The Last Airbender, de adaptatie van een animatiereeks die een Razzie in de wacht sleepte.)

Tijdens die productie draaide het om green screens en special effects, en die kunstmatigheid was wat veel om te vatten in zijn hoofd. “Ik kom niet uit de verf in zulke omstandigheden”, zegt hij. “Ik doe mijn hoed af voor al die ongelofelijk goede acteurs die Marvel-films doen, waar alles zo groot is, met rumoerige fans en green screens en tennisballen.”

De cast van 'Slumdog Millionaire'. Beeld EPA
De cast van 'Slumdog Millionaire'.Beeld EPA

Alles draait om authenticiteit bij Patel: als hij er niet in slaagt een film echt te doen lijken voor zichzelf, dan begint hij er niet aan. Om dat uit te leggen, vertelt hij over zijn rol in Slumdog Millionaire, een auditie die hij mocht doen omdat de dochter van de regisseur, Danny Boyle, een grote fan van Skins was. Patel bruiste van energie tijdens de auditie en haalde al zijn trucs boven om de zaal aan het lachen te krijgen. Maar achteraf nam Boyle de acteur even apart. Hij vertelde hem dat hij, als hij de hoofdrol wilde speelde, moest leren om stil te zijn. Kon hij genoeg ruimte voor het publiek laten, zodat kijkers de film in konden stappen via Patels ogen?

“Ik was toen 17 jaar”, zegt Patel. “En ik dacht: dat is niet acteren, dat is gewoon lui zijn!”

Maar in de loop van zijn carrière is hij gaan begrijpen wat Boyle bedoelde: het enige wat je moet doen, is aanwezig zijn. Een filmster weet dat dat volstaat.

'The Green Knight'. Beeld AP
'The Green Knight'.Beeld AP

Daarom haalt Patel de meeste voldoening tegenwoordig uit een rol die hem simpelweg laat ‘zijn’. Met zijn lange, meditatieve scènes die zich afspelen op echte locaties biedt The Green Knight dat gevoel met hopen. Zelfs als hij op Armani zat en de regen die opgezweept werd door de wind aanvoelde als kogels op zijn huid, zou Patel de waarachtigheid van dat moment nooit hebben willen missen. Het is de reden waarom hij doet wat hij doet, als alles wat overblijft draait om hem, de camera en iets krachtigs en authentieks dat de aandacht opeist. (Paarden kunnen dat voelen, misschien het bioscooppubliek ook.)

“Er is een moment tussen ‘action’ en ‘cut’ dat aanvoelt als een drug”, zegt Patel. “Als je met de juiste regisseur werkt, op de juiste set, met het juiste scenario, dan vervaagt alles.” Hij vergelijkt het met de toestand die grote atleten bereiken, of zelfs Kate Winslet op de voorsteven van de Titanic. “En er staat een metaforische DiCaprio achter me”, zegt hij, terwijl hij zijn armen strekt en grinnikt.

© The New York Times. The Green Knight speelt nu in de zalen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234