Zondag 25/09/2022

RecensieBoeken

In ‘Een heel gewoon leven’ zijn de vrouwen te arm om feminist te zijn

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

De debuutroman van Imogen Crimp gaat over klasse en privileges. Over hoog­opgeleide jonge vrouwen zonder geld, maar met prijzige ambities, te arm om het feminisme dat ze verkondigen te belijden.

Dieuwertje Mertens

Anna studeert aan het conservatorium in Londen. Met haar vriendin Laurie, die graag schrijver wil worden, huurt ze een armoedige kamer bij een hospita. Ze wil graag operazangeres worden en doet noodgedwongen mee aan dure audities. Ze komt ternauwernood rond en heeft een bijbaantje als jazzzangeres in een hotelbar.

Daar ontmoet ze de knappe bankier Max, die zegt net te zijn gescheiden. Ze wordt verliefd op hem en ze krijgen een verhouding. Hij fêteert haar op dure etentjes, maar schuift haar na verloop van tijd ook envelopjes met geld toe. Over zijn privéleven weet ze weinig. Max is vooral geprivilegieerd en geheimzinnig, wat op den duur synoniem is voor ‘saai en van bordkarton’.

Inderdaad: debuut Een heel gewoon leven van de Britse Imogen Crimp (1989) bevat alle ingrediënten van een voorspelbaar liefdesroman­netje en het vergt het nodige doorzettingsvermogen om je door al die clichés heen te worstelen (de uitvoerige omschrijvingen van haar armoedige appartement mét spruitjeslucht, de langdradige semidiepzinnige dialogen).

Maar er is nog een ander verhaal dat Crimp wil vertellen: Anna en Laurie zijn eigentijdse jonge vrouwen voor wie zelfstandigheid het hoogste goed is. Met hun leeftijdsgenoten praten ze vaak over machtsverhoudingen en seksisme, maar hun feminisme wordt vooral in woorden beleden: Laurie laat haar avondjes uit bekostigen door mannen aan de bar en Anna ziet zich met tegenzin gedwongen om bij Max aan te kloppen voor geld om een auditie en de bijbehorende reis te kunnen betalen.

De operarollen die Anna speelt zijn natuurlijk een spiegel voor haar leven: zo oefent ze de rol van Rusalka, de waternimf die haar stem offert voor haar prins. En Manon van Jules Massenet, die omwille van geld domme keuzes maakt. Wie geld heeft, heeft de macht. Anna en Laurie zijn simpelweg te weinig geprivilegieerd om zich hun feminisme te kunnen veroorloven.

Dat is het ware verhaal. Jammer dat het liefdesverhaal dat we kunnen uitspellen zoveel aandacht vraagt. De oorspronkelijke titel van de roman is A Very Nice Girl. Dat dekt de lading beter. Ergens merkt Anna op: ‘Je hoefde mij maar naast een man te zetten en ik nam zijn kleur aan.’ Treffend. Een interessante gedachte om verder te verkennen.

Imogen Crimp, 'Een heel gewoon leven', Cargo, 400 p., 23,99 euro. Vertaling Els Franci-Ekeler. Beeld rv
Imogen Crimp, 'Een heel gewoon leven', Cargo, 400 p., 23,99 euro. Vertaling Els Franci-Ekeler.Beeld rv

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234