Dinsdag 25/01/2022

Dubbelinterview

Isolde Lasoen & Meskerem Mees: ‘Ik denk dat muziek mijn therapie is’

Meskerem Mees en Isolde Lasoen, die voor Canvas de docureeks ‘She's Lost in Music’ maakte. Beeld Damon De Backer
Meskerem Mees en Isolde Lasoen, die voor Canvas de docureeks ‘She's Lost in Music’ maakte.Beeld Damon De Backer

Isolde Lasoen zoekt in de Canvas-docureeks She’s Lost in Music vrouwen op die klaarstaan om het glazen plafond van de muziekwereld in te beuken. Meskerem Mees is de jongste onder hen. ‘Ik denk dat muziek mijn therapie is.’

Gunter Van Assche

“Mijn eerste vraag aan de mensen van Canvas was: waarom vrouwen?” zegt Isolde Lasoen (41) wanneer we bij haar op de koffie gaan met Meskerem Mees (22). De eerste speelt volgend jaar twee volle decennia bij DAAN, maar daarnaast geeft ze de drumvellen ook een pandoering in Absynthe Minded en haar eigen groep Isolde. Mees is op haar beurt de jongste gast in haar eerste tv-programma: winnares van Humo’s Rock Rally 2020 en volgende week officiële debutant van het prachtige akoestische folkpareltje Julius. Maar goed. Waarom vrouwen, dus? “Ik vreesde even dat het een programma met ‘women for the sake of women zou zijn. Die piste wilde ik te allen koste vermijden.”

Is het geen gemiste kans om de problemen en uitdagingen van een vrouwelijke artiest niet in kaart te willen brengen?

Lasoen: “Bof, dat moet dan maar blijken. Ik wilde vooral tonen hoe perfect normaal het is om ambitieuze, succesvolle vrouwen te zien. Ik wilde niet krampachtig aan een of andere alarmbel te trekken. Ook de gasten voelden zich niet geroepen om daar grote uitspraken over te doen. Ik ben daar eigenlijk blij om. Geen probleem met vrouwen die op de barricades gaan staan, allerminst zelfs. Maar het bewijst dat deze jonge vrouwen zich uit de slag kunnen trekken zonder al te veel stil te staan bij het onevenwicht tussen man en vrouw. Wat ik wel mooi vond: Justine Bourgeus van Tsar B vertelt in de documentaire dat vrouwen een voorbeeld zijn, en daar trots op mogen zijn. Daar stond ik zelf nooit bij stil, zelfs niet wanneer ouders me trots kwamen vertellen dat hun dochter drumde. Geen moment besefte ik dat ik misschien weleens de katalysator van die wilde jeugddromen was.” (lacht)

Meskerem, heb jij als zwarte vrouw het gevoel dat je een spreekbuis moet zijn, al dan niet op de barricades?

Mees: “Ik ben zwart, maar ik heb mijn hele leven als adoptiekind doorgebracht in het idyllische Vlaamse dorpje Merendree. Mijn verhaal lijkt dus in de verste verte niet op dat van andere zwarte vrouwen. Ik heb een witte sociale kring en er is weinig dat me bindt aan mijn roots. Zelfs bij de Black Lives Matter-protesten heb ik de aandrang niet zo sterk gevoeld me te laten gelden. In De zevende dag heb ik mijn enige protestsong ‘Nobody Came’ gespeeld, maar aan grote uitspraken waag ik me niet. Ik wil niet ineens de spreekbuis voor een hele gemeenschap spelen. Ook al omdat er mensen zijn die daar veel meer over weten.”

Jij niet?

Mees: “Ik kan niet veel vertellen over mijn roots of cultuur. Aan Ethiopië heb ik letterlijk geen herinneringen. Ik was amper tien maanden oud toen ik geadopteerd werd. Ik ben niet zo geïnteresseerd in mijn roots. Misschien omdat ik zo gelukkig opgroeide in Merendree. Ik ben weleens op vakantie geweest in Ethiopië. Een spirituele ervaring was dat niet. Het was… gewoon, tja, vakantie. Ik kan niet eens beweren dat het mijn beste vakantie ooit was.” (lacht)

“Om terug te komen op die vraag of ik een spreekbuis moet zijn: als ik al ergens voor wil staan, dan is het voor ‘Wees uzelf’. Je kunt dat perfect zonder je te moeten identificeren met iemand anders, laat staan met een hele bevolkingsgroep.”

Meskerem Mees: ‘Ik kan niet veel vertellen over mijn roots of cultuur. Aan Ethiopië heb ik letterlijk geen herinneringen.’ Beeld Damon De Backer
Meskerem Mees: ‘Ik kan niet veel vertellen over mijn roots of cultuur. Aan Ethiopië heb ik letterlijk geen herinneringen.’Beeld Damon De Backer

Wat viel je op bij de jonge garde, Isolde?

Lasoen: “De bijna blinde ambitie. Deze jonge mensen stellen zichzelf niet onnodig in vraag en weten meestal goed wat ze willen. Ik stond veel te zelfbewust in de wereld toen ik even oud was. Ik was heel erg bezig met mijn reputatie, mijn credibiliteit en looks. Ik was er als de dood voor dat mensen me mediageil zouden vinden. Daarom paste ik carrément voor programma’s als Mag ik u kussen?, terwijl dat toch heel leuk had kunnen zijn. Jarenlang heb ik ook nee gezegd op De slimste mens ter wereld, tot Erik Van Looy me toch over de streep wist te trekken. Heel lang kon ik die zaken niet verantwoorden aan mezelf. Ik zegde alleen toe wanneer het met mijn vakgebied of interesses te maken had.”

Mees: “Ook voor mij is het voortdurend wikken en wegen. En altijd méér nee dan ja zeggen. Er is niets mis met De slimste mens en er kijkt zo’n groot publiek naar dat je er qua naamsbekendheid alleen maar garen bij kan spinnen. Wat me dan toch weerhoudt? Ik zeg per definitie nee als iets niet per se hoeft.” (lacht)

Waarom zei je dan ja op het voorstel van Canvas?

Mees: “Omdat het over muziek ging, tiens! En ik moet ook eerlijk toegeven dat ik vereerd was.”

Dat komt niet altijd zo over in de documentaire. Toen Isolde vroeg naar je plannen en wensen, haal je nét niet verveeld je schouders op.

Lasoen (knikt): “Ook bij mij kwam jij die eerste opnamedag een beetje ongeïnteresseerd over. Anti-ambitieus, ook. Het leek bijna alsof je alles in de schoot geworpen kreeg – door je talent, laten we dat niet vergeten – maar dat je daar geen moment écht van onder de indruk was. Pas een dag later kwam ik erachter dat jij gewoon zodanig down-to-earth bent dat je nooit met je hoofd in de wolken loopt.”

Mees (lacht): “Ik zit nochtans vaak ergens anders met dat hoofd. Dat is zelfs mijn permanente staat van zijn, denk ik. Maar misschien bekijk ik alles zo nuchter omdat ik mezelf nog niet helemaal aanvaard heb als muzikant. Ik kon Isolde niets vertellen over een vijfjarenplan, omdat ik dat niet héb. Ik wil niets. Nu ja, niets… Ik wil van mijn muziek kunnen leven, maar ook nog een leven hebben daarnaast. Stel dat ik overmorgen geen toekomst in de muziek meer heb, dan zal ik dat ook niet zo erg vinden. Ik zal niet ineens ophouden met bestaan of zo. Niemand heeft me in het verleden gedwongen om muziek te maken. Niets moest toen ik voor het eerst gitaar speelde, dus nu moet ook niets.”

Lasoen: “Op jouw leeftijd wist ik anders wel met grote zekerheid wat ik wilde, en ik zou niet geweten hebben van welk hout pijlen te maken, als die muziek ineens was weggevallen. Mijn droom was om ervan te kunnen leven, en zo delen van de wereld te kunnen zien. Ik had het geluk dat ik al op jonge leeftijd bij DAAN ingelijfd werd en al heel snel op de affiche van Rock Werchter belandde, en net zo goed in Japan, Jersey of Singapore kon spelen. Dat is fantastisch, al waren die grote mijlpalen nooit mijn ambitie. Ik droom nooit groots. Alles wat komt, is een cadeau. Alles wat niet komt, is dan maar zo. Mijn carrière loopt heel gestaag en daar prijs ik me gelukkig om.”

Isolde Lasoen: ‘Deze jonge mensen stellen zichzelf niet onnodig in vraag en weten meestal goed wat ze willen. Ik stond veel te zelfbewust in de wereld toen ik even oud was.’ Beeld Damon De Backer
Isolde Lasoen: ‘Deze jonge mensen stellen zichzelf niet onnodig in vraag en weten meestal goed wat ze willen. Ik stond veel te zelfbewust in de wereld toen ik even oud was.’Beeld Damon De Backer

Meskerem brengt volgende week ook haar eigen docu uit. ‘A musical documentary of my troubled teenage young adult brain’, noemde jij je debuut Julius. Komt de kijker van Canvas nog iets extra te weten?

Lasoen: “Ik denk dat ik Meskerem alleszins nu beter ken door verschillende draaidagen met haar door te brengen. Ze is eigenlijk enorm open en chill. Alleen die eerste dag zijn we dus niet op de beste voet begonnen. Ik herinner me bijvoorbeeld nog dat je na een tweede of derde take geërgerd vroeg: ‘Hoelang gaat dat hier eigenlijk nog duren?’ En ik begréép die irritatie. Op dat ogenblik wilde ik je zelfs liefst van al gewoon met rust laten.”

Mees (lacht): Ik moest hard werken in de studio en eigenlijk wilde ik sowieso liever in de zon buiten zitten. Het was een stralende dag, maar ik keek in een donkere studio uit op een paar camera’s. En dan moest ik soms een antwoord blijven herhalen omdat een of andere spot niet goed afgesteld stond. Ik stond al onder stress door de opnames, en dan kwam dat er nog eens bij.”

Lasoen: “Stefanie (Mannaerts, van Brutus & Rumours, GVA), was op voorhand ook terughoudend om zich te laten volgen door camera’s: hoewel ze frontvrouw is, staat ze niet zo graag in de belangstelling. Maar ze was op haar gemak omdat ik niet zoals een hardboiled journalist zat te ‘koteren’.” (lacht)

Ik hecht er zelden geloof aan wanneer een artiest zegt de belangstelling te schuwen. Je wordt geen internationaal gevierde artiest als je dat niet met hart en ziel wil.

Lasoen: “Artiest zijn heeft echt niet zoveel met aandacht te maken. Ik sta even graag in een donker hol zoals de Charlatan, als voor de afgeladen wei van Rock Werchter. Ik zoek geen podium op omdat ik krampachtig wil dat iedereen naar me kijkt, of van me zou houden. Wel omdat ik muziek wil maken en een bijna onverklaarbare nood voel om die te delen. Wanneer het publiek eens niet mee wil bij Isolde, dan sluit ik me daarvan af en concentreer ik me op de rest van het orkest. Dan spelen we voor elkaar.”

De titel van het programma is een allusie op ‘We’re Lost in Music’ van Sister Sledge. ‘It’s not vanity / To me, it’s my sanity’, klinkt hun muzikale mantra.

Lasoen: “Zowel Coely als Sylvie en Justine dragen de meest extravagante outfits op het podium. Maar is dat dan per se ijdelheid? Ik kan dan weer gruwen bij oude foto’s die nog steeds via Google te vinden zijn. Dat is zeker en vast ijdelheid. (lacht) Maar het klopt dat muziek wel degelijk my sanity is. Het podium is de enige plaats waar ik alles kan loslaten, waar mijn kopje stopt met malen.”

Mees: “Bij mij is dat niet anders. Méér nog: ik denk dat muziek mijn therapie is. Ik zoek er een intieme connectie mee op. In een kleine zaal gebeurt dat makkelijker dan op een festival, maar in mijn eigen hoofd lukt het net zo goed. Stel dat het succes ineens zou uitblijven, zal ik niet ineens stoppen met muziek. Ik moet creëren om mijn gevoelens op orde te krijgen. Alles wat ik beleef en een indruk maakt, wil ik in een song kunnen verwerken. Of in een tekst. ”

Isolde Lasoen en Meskerem Mees. ‘Alles wat ik beleef en een indruk maakt, wil ik in een song kunnen verwerken. Of in een tekst.’ Beeld Damon De Backer
Isolde Lasoen en Meskerem Mees. ‘Alles wat ik beleef en een indruk maakt, wil ik in een song kunnen verwerken. Of in een tekst.’Beeld Damon De Backer

In de documentaire vergelijkt Stefanie het jongleren met verschillende groepen met er verschillende lieven op nahouden. Ik ben geen ervaringsdeskundige, maar dat lijkt me heikel.

Lasoen: “Ik zie Daan of Bert Ostyn van Absynthe Minded gelukkig niet als mijn lieven. Dat hélpt. Het is wel jongleren met mijn agenda, maar ik heb geluk dat geen enkele groep waarin ik meespeel ineens een tomeloos hoge vlucht neemt. Alles wat te groot zou dreigt te worden en op mijn pad komt, bezorgt me ellendige stress. Omdat er dan zoveel moet wijken. Mijn hart breekt bij de gedachte dat ik DAAN zou moeten opgeven, mocht mijn sologroep te groot worden.”

Als eenzaat heb jij dat probleem natuurlijk niet, Meskerem.

Mees: “Sinds vorige week weet ik nochtans niet meer of ik alleen als soloartiest wil doorgaan. De juiste mensen kunnen het beste uit mij halen. Dat heb ik nu geleerd in Montreux. Ik kon vijf dagen workshops volgen aan de Montreux Jazz Academy. Een prijs die verbonden was aan een muziekwedstrijd in Zwitserland waar ik zonder het te weten aan meedeed. (lacht) Nee, écht waar. Ik dacht dat het een doodgewone showcase betrof, maar toen ik van het podium stapte, zei de presentatrice: ‘Ik denk dat de jury het erg goed vond.’ Typisch voor mij dat ik uit de lucht viel.”

“Hoe dan ook: dat verblijf in Montreux heeft mijn kijk op muziek helemaal veranderd. Ik dacht altijd dat ik een dictator zou zijn als ik op een dag met andere mensen zou samenspelen. Al is het maar omdat je als soloartiest je eigen zin kan doordrijven zonder weerwoord. Maar vorige week ben ik erachter gekomen dat helemaal niet waar is. Ik zeg het niet zo vaak of graag, maar dat was a life-changing experience.”

Lasoen: “Misschien moet je jezelf inderdaad eerder als muzikant zien, dan als soloartiest. Dan liggen alle wegen open. Ik spreek uit ervaring: er werd me al gevraagd waarom ik nog in andere bands zou spelen als ik mijn eigen groep aanvoer. Maar dan steiger ik. Zo’n vraag stel je toch ook niet aan Mauro? Ik wil me nergens door laten bestieren. Zeker niet sinds mijn vorige single ‘The Four Horsemen’ het zo verrassend goed deed op de radio. Ik werk nu aan een psychedelische, filmische seventiesplaat. Ik ben nog steeds fan van pure popliedjes, maar mijn hart lag altijd bij orkestrale bombast en melancholie. En ik ben er nu eindelijk klaar voor om dat te exploreren.”

Op de cover van Julius poseer je met het ezeltje Juul dat je ouders adopteerden, omdat een meisje in je klas liever een pony wilde. Stomme vraag, misschien, maar voel je als adoptiekind een band met dat ezeltje?

Mees: “Néé! Het was eerder de bedoeling dat niemand de hoes al te serieus zou nemen. Het artwork moest vooral niet luid en fier ‘Here I am!’ schreeuwen. Zo ben ik niet, zo klinken deze liedjes niet. En het typeert mij, omdat ik opgegroeid ben op een boerderij tussen een ezeltje, varkens, ganzen, een heleboel kippen en koeien. In die kleine, besloten wereld heb ik de meeste songs geschreven. In die liedjes zocht ik de balans op tussen oprecht zijn, maar niet opzichtig autobiografisch worden. Die afstand moet er altijd zijn. Anders heeft een ander er echt niéts aan.”

She’s Lost in Music, vanaf 14/11 op Canvas

Op 9/11 organiseert Canvas in Trix, Antwerpen een showcase met optredens van Meskerem Mees, Tsar B en Tessa Dixson. Isolde Lasoen zal ook een voorproefje van de docu tonen. Tickets via de website van Canvas.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234