Dinsdag 16/08/2022

Review

Jamais adolescent: Arno viert 65e verjaardag in Oostende ***

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Wat zou Arno anders doen dan op zijn verjaardag een optreden geven? In zijn geboortestad, en met een paar handenvol vrienden. Le Plus Beau werd gisteren vijfenzestig, en vierde dat voor een vol huis in het Casino van Oostende, met onder meer Stef Kamil Carlens, Paul Couter en Roland als speciale gasten.

Bart Steenhaut

Hij was niet uit de media weg te slaan, de voorbije weken. Een goed teken, want het wil op z'n minst zeggen dat we onze monumenten eren op het moment dat ze er nog zijn. En Arno is een monument. Eén van de weinige muzikanten die écht op een eigen geluid kan bogen. Altijd compromisloos zichzelf gebleven, ook. Deels chansonier, deels bluesman. En - tijdens televisie-interviews of live tussen twee songs - een clown.

In Oostende kwamen al die facetten van zijn persoonlijkheid ruim aan bot tijdens het eerste van twee uitverkochte marathonconcerten in Kursaal. Ooit was het een plek waar je als rocker niet gezien wilde worden. Te bourgeois. Maar voor een viering als deze paste het wel. Op een zucht van zijn apartement aan de dijk, en met de door hem zo vaak bezongen zee golvend in de rug. Alleen: een rockconcert in pluchen zeteltjes bleek niet je dat, zéker niet als Arno en zijn groep voluit gingen.

Opener 'We Want More', met de wiebelende bas van Mirko Banovic in de hoofdrol, gaf meteen aan dat de band in vorm was. Ook het woest bonkende 'Que Pasa', een eerste terugblik op TC Matic, klonk groots en robust, als een stier die zijn toreador zo meteen op de horens zou spiesen. Dit was wat Arno al meer dan veertig jaar het beste kon: gespierde, brute rock maken waar de Amerikaanse bluestraditie de Europese volksmuziek kruist, en die een flinke injectie rauwheid meegeven.

Hoe belangrijk zijn eigen inbreng is bleek meteen toen Karavan het podium kwam opgestapt, een a capellacollectief van Afrikaanse origine, die zonder zijn medewerking 'Jive To The Beat' en later ook 'Bathroom Singer' devalueerden tot flauwe Radio 2-variété. Beter was 'Whoop That Thing!', waarbij ze louter als achtergrondkoor fungeerden, en weer dezelfde dosis soul in de song pompten die ook in de oorspronkelijke versie zat. En dan wist je weer: veel funkier als Arno kan een blanke niet worden.

Ook mooi: Ad Cominotto die met z'n harmonica even de indruk wekte dat Parijs aan zee lag tijdens 'Elle Adore Le Noir', één van die bloedstollende chansons waar Arno inmiddels een patent op heeft. Er zouden er, later op de avond, nog meer volgen. 'Je Ne Veux Pas Etre Grand' bijvoorbeeld, of het door merg en been trekkende 'Lola, etc', dat hij voor de gelegenheid aan zijn grootmoeder opdroeg.

Nog een hoogtepunt: 'Les Yeux De Ma Mère', waarop Serge Feys kon laten zien dat hij op het podium even cruciaal was als zijn chanteur de charme. En wanneer de blues werd gezongen, met Roland en Paul Couter erbij, leek het haast of je naar het Belgische equivalent van de Traveling Wilburys zat te kijken. 'Eyesight To The Blind', een cover van Sonny Boy Williamson, zat hen als gegoten. En bij 'You Gotta Move', nog zo'n onverwoestbare classic, uit het songbook van Fred McDowell dit keer, sprongen je beelden van de Amerikaanse katoenvelden voor ogen. Het klopt dat enkel zwarten de blues kunnen zingen. Maar die ziel van deze anciens was donkerder dan het zwartste roet.

De set schipperde van hoogtepunt naar dieptepunt toen Jan Decorte, een boezemvriend van Arno, het podium op mankte voor een wat bizarre postpunkmedley, met 'No More Heroes' van The Stranglers als opmerkelijkste ingrediënt. Leuke man, hoor. Goeie theatermaker ook. Maar op dit podium had hij niks te zoeken.

De finale met 'With You', 'Oh La La La ' en uiteraard 'Putain Putain' trok één en ander nadien weer recht, en de bisronde met een door de hele zaal meegescandeerd 'Les Filles Du Bord De Mer' was even kort als feestelijk. Nadien nog snel even alle gasten mee het podium op voor 'Louie Louie' van The Kingsmen, het eerste nummer dat Arno kon spelen, en hup, het zat erop.

Mooi, met al die gelegenheidsmuzikanten erbij. Maar toch: de beste momenten waren die waar de jarige gewoon met zijn eigen band aan de slag was. Het gaf aan waarom Arno is wie hij is, en waarom hij intussen tot een heuse volksheld is uitgegroeid. Vijfenzestig, maar nog steeds in topvorm. En vooral, zoals hij het zelf ook ergens zong, jamais adolescent.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234