Donderdag 27/01/2022

Review

Lucinda Williams in de AB: snikken, spieken en suizende oren

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

De Americana van Lucinda Williams lijkt zowat vergroeid met een okerkleurige herfst in de deep south. Maar ook op een milde winterdag in Brussel wekte de muzikante net zo goed de indruk dat de Mississippi langs de AB liep, tijdens een indian summer. Meer dan twee uur langs speelde ze een concert waar de term "ouderwets goed" ooit voor bedacht werd.

Gunter Van Assche

Lucinda Williams wordt al eens The Cosmic Queen of Americana genoemd. Daar valt voldoende voor te zeggen. In haar songs wordt een countrysnik immers moeiteloos afgewisseld met een likje blues, een lap rauwe rock of een streepje southern folk. Op één vaste stijl valt ze nooit vast te pinnen. Op een voorspelbare setlist evenmin trouwens. Om die reden gaf ze vroeg op de avond al aan dat ze de meeste songteksten zou moeten aflezen. Een pupiter diende als "veiligheidsnet", klonk het, omdat er gewoon te véél songs op haar repertoire staan. "En ik wil me beter kunnen concentreren op het zingen dan op de woorden." Begrijpelijk misschien, maar het leende zich ook niet bepaald tot een hoogst bevlogen voordracht. Voortdurend zag je haar tussen twee strofes in spieden naar haar spiekbriefjes, waarmee je haar bezieling noodgedwongen in twijfel ging trekken.

Toch wist ze je nog vaak genoeg midscheeps te raken met haar slepende, rauwe rasp. Met die troef zette ze onverwoestbare songs als 'Drunken Angel', 'Lake Charles' of 'Bus To Baton Rouge' overtuigend kracht bij. Vlak voor de eerstgenoemde twee songs sprak ze ook met een mild medelijden over collega-kunstenaars die het tijdige veel te vroeg voor het eeuwige verruilden. Niet zelden omdat ze zichzelf de vernieling inreden. 'Drunken Angel' noemde ze, net als bij haar vorige passage in de AB, bijvoorbeeld een hommage aan de vermoorde Texaanse songschrijver Blaze Foley, "al had de tekst net zo goed over Kurt Cobain, Gram Parsons of Townes Van Zandt kunnen gaan."

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Krakend noisefestijn

Later bracht ze ook een denderende ode aan de betreurde songschrijver Vic Chesnutt, die zo'n zes jaar geleden op kerstdag overleed, nadat hij in een coma gleed door een overdosis spierverslappers. De vlijmende countryrock van 'Seeing Black' sneed niet alleen je adem af, maar suisde ook minutenlang na in je oren. Wat speelde haar groep bij momenten lùid! Met David Sutton op bas, de snarenjager Stuart Mathis op gitaar (die slidesolo in 'Joy'!) en Butch Norton - held van de avond en bekend van EELS - op drums, zweerde het viertal al eens graag bij oorverdovend. Dat gaf de set gelukkig ook voldoende reliëf. Net zo intimistisch als ze in pakweg 'Bus To Baton Rouge' zong, zo hard en deraillerend klonk haar groep in 'Unsuffer Me'. In Brussel stelde die song het helaas zonder gastrol voor Thurston Moore, maar net zo goed kreeg je een krakend noisefestijn voor de kiezen. In 'Are You Down' koos de band dan weer voor een lichtjes psychedelisch parcours, met West-Afrikaanse gitaartjes en een jazzy feel.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Optimist vs Man met de Zeis

Williams worstelde, net als eerdergenoemde betreurde legendes, lang met verslavingen. Bovendien werd ze ook niet altijd even fraai behandeld door het leven. Dat verklaart waarom bedrog, ellende, dood en smart zowat het hart van haar werk vormt. Zo waarde de Man met de Zeis als een ongenode gast rond in zowat elke song, en tackelde ze onrecht ('West Memphis') en kwalijke romances ('Changed The Locks'). Een song als 'World without tears' werd dan weer opgedragen aan alle slachtoffers van de gruweldaden, die zich dezer dagen opstapelen. Maar de songs van deze southern belle op jaren ademden niet alléén een peilloze treurigheid uit in de AB. 'When I look at the world' bracht ze solo en akoestisch, waarbij ze je op het hart drukte hoe ze ondanks alles een optimist is gebleven, hoewel ze dat woord eigenlijk hààt.

Ook in haar uppie bracht ze 'The Ghost of Highway 20': de titelsong van haar allernieuwste dubbelaar, die amper anderhalf jaar na haar elfde langspeler is uitgekomen. The Ghosts of Highway 20 bevat veertien verhalen over verlopen motels, afgebladderde billboards en verloren zielen, die over de stoffige Interstate 20 door de deep south reisden, en onderweg ergens vastlopen of hun leven opnieuw op de rails kunnen zetten.

Die plaat is amper een paar dagen oud, maar werd vreemd genoeg voor het grootste deel stiefmoederlijk genegeerd in Brussel. Een gemiste kans voor deze straffe langspelers, al leken de fans leken zich daar geen buil aan te vallen. Op letterlijk élke songaankondiging volgde een hartelijk applaus, alsof het publiek een oude vriend verwelkomde.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234