Donderdag 21/10/2021

RecensieYellow

Luk Percevals Yellow overdondert met fysieke kracht ★★★★☆

De NTGent productie 'Yellow – The Sorrows of Belgium II: Rex' in regie van Luk Perceval. Perceval. Beeld FRED DEBROCK
De NTGent productie 'Yellow – The Sorrows of Belgium II: Rex' in regie van Luk Perceval. Perceval.Beeld FRED DEBROCK

In Yellow toont regisseur Luk Perceval hoe politiek geen zaak is van het hoofd, maar van het lijf. Het Vlaamse fascisme uit de vorige eeuw krijgt gestalte in opgezweepte lichamen die dronken zijn van roes. Wie een volk aan zich wil binden maakt het geil, zo werkt de erotiek van de macht.

Yellow – The Sorrows of Belgium II: Rex is na het veelbesproken Black (over de kolonisatie) het tweede deel van Percevals België-trilogie bij NTGent. Yellow focust op het Belgische fascisme, dat met Léon Degrelle en de partij Rex een kortstondige opleving kende tijdens de Tweede Wereldoorlog. De tekst verweeft drie sporen met elkaar: de buitenlandse politiek en de strijd aan het Oostfront, de binnenlandse opmars van Rex en de impact van deze twee op een eenvoudig Vlaams gezin.

Centraal op de bühne staat een grote biljarttafel waarrond Staf (Peter Seynaeve) en Marije (Chris Thys) wachten op de terugkeer van zoon Jef, die naar het oosten is vertrokken. De jongen is opgezweept door nonkel-priester Laurens (Oscar Van Rompay), in wie het vuur van franskiljonhaat woedt, een oude rekening die openstaat. Dansen verder nog rond de tafel: Léon Degrelle (Valéry Warnotte), die met zijn retoriek van het Groot-Germaanse Rijk uitdrukkelijk wordt geframed als de voorvader van het hedendaagse alt-right. Verder: de wufte SS’er Otto Skorzeny (Tobias Artner), Stafs kritische broer Hubert (Bert Luppes) en diens joodse geliefde Channa (Maria Shulga). Allemaal zingen, dansen en marcheren ze door deze onverkwikkelijke Belgische episode, op de lieflijke pianomuziek of op de meedogenloze drums van muzikant Sam Gysel.

In maart ging al de theaterfilm in première, een geslaagde samenwerking tussen Perceval en cameraman Daniël Demoustier. De vraag was of de hertaling naar de bühne de kwaliteiten van de film zou bewaren, en dat blijkt grotendeels het geval. Percevals regies stoelen al heel zijn carrière lang vooral op zijn fysieke acteursregie: niet wat de personages zeggen, maar hoe ze spreken: hun oogopslag, de manier waarop ze hun schouders krommen, hun lippen likken, daarin schuilt hun waarheid. In Yellow getuigen het uitzinnige oorlogsgebral, de extatische dansen, het schuimbekkende gezwaai met de vlaggen van een ideologie van drift: deze mannen én vrouwen worden geil van de gedachte aan wraak, aan eerherstel, aan genoegdoening.

In de theaterfilm wist het camerawerk van Demoustier door intelligente close-ups dat fysikeke wonderlijk goed te bewaren, maar live zijn de heftige tableaus zeker even indrukwekkend. Een hoogtepunt is het ‘kameraadschappelijke’ duel, in ontbloot torso, tussen de priester en de SS’er. De homo-erotische lading spat van het scherm, maar wordt verborgen achter het gebrul van toxische mannelijkheid.

Het gezin van Staf is vastgelopen in wat we vandaag een filterbubbel zouden noemen, eentje die langzaam en tragisch leegloopt. Gelukkig houdt Perceval zich ver van een veroordeling van hun vergissing. In Yellow overheerst mededogen, niet te verwarren met onoplettendheid. Daarvoor is de waarschuwing die de rabiate Laurens ons vanuit de gevangenis toebijt te urgent: “Wij zijn geduldig. (…) Wie sterft voor een zaak waarin hij gelooft is een eerlijk mens. (…) Nooit is de mens groter dan wanneer hij handelt, trouw aan een veeleisende moraal.” Bovenop Laurens’ oude rancune kiemt alweer een nieuwe. Dat in rancunepolitiek een groot gevaar schuilt, is bezien vanuit 2021 wellicht de grootste les van de geschiedenis.

Nog t.e.m. 3/10 in NTGent/Schouwburg, Gent. Daarna op tournee. ntgent.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234