Zondag 16/01/2022

RecensieColdplay

‘Music of the Spheres’ van Coldplay is bovenwereldse bagger ★★☆☆☆

Coldplay bij de lancering van 'Music Of The Spheres' in Londen. Beeld Photo News
Coldplay bij de lancering van 'Music Of The Spheres' in Londen.Beeld Photo News

Met de superieure single ‘Yellow’ werkte Coldplay zich 21 jaar geleden op uit de loopgraven van de Britpop. Vandaag zijn ze een sta­dionband die wereldwijd en waanwijs meedeint op de golven van de charts. Met hun negende langspeler proberen ze zelfs een baan om deze aarde te beschrijven. Ruimteafval is helaas hun deel.

Gunter Van Assche

Zo’n zes jaar geleden mijmerde frontman Chris Martin over het eind van Coldplay als eindeloze jukebox. Een achtste plaat? Kwam al het goede niet in een cyclus van zeven? Intussen heeft de frontman een beter gevoel voor nuance ontwikkeld. Anders zou deze negende studioplaat u niet in de schoot geworpen worden. Jammer genoeg leidt nuance soms ook tot niets. Sinds de wereldwijde doorbraak van Coldplay deed de stadiongroep steeds vaker beroep op de lokroep van de kosmos - de sterren, de maan, de planeten werden zowaar een terugkerend motief - maar met Music of the Spheres overspelen ze lelijk hun hemellichamelijke hand.

Is dit sterrenstof of ruimteafval? Goh... Sowieso naar de maan met deze Coldplay. Music of the Spheres is met voorsprong het wakste prakje dat de band ooit op zak heeft gehad. Toegegeven: wie Chris Martin wil slaan, vindt licht een stok. Als tekstschrijver reikte hij zelden hoger dan de enkels van zijn lichtende voorbeelden, en de popsongs die in de laatste jaren de hitlijsten haalden, waren vaak een schim van alle superieure voorgangers op A Rush of Blood to the Head (2002), Parachutes (2000) of zelfs X&Y (2005).

Wat wel in een wisselend voordeel speelde: Coldplay vervelde sinds hun vijfde langspeler Mylo Xyloto (2011) tot een groep met een intrigerende Januskop. Nu eens experimenteel en vernieuwend, dan weer generisch en geriatrisch, een waterig afkooksel met doorzichtige invloeden en inwisselbare popsongs. Voor een arena-act van dit kaliber levert die aanpak een vrij onvoorspelbaar parcours op.

Hun experimentele dubbelalbum Everyday Life (2019) was bijvoorbeeld niet zonder zonden, maar wel spànnend. Op hun nieuwe album wisselen ze het geweer evenwel van schouder. Deze plaat geeft gastrollen aan de sensationele Koreaanse boyband BTS en de popster Selena Gomez. Aan de knoppen zit dan weer de Zweedse producer Max Martin, een schaduwpopster die grossierde in Amerikaanse megahits voor Katy Perry, Adele, Backstreet Boys, *NSYNC, Britney Spears en Ariana Grande. Om de release van Music of the Spheres aan te kondigen werd de muziek van Coldplay letterlijk in een baan om de aarde gestuurd: de eerste single ‘Higher Power’ kreeg zijn première, gebeamd vanuit het internationale ruimtestation ISS. Grotesk? Reken maar van, euh, Chris.

De plaat speelt bovendien met een scificoncept waarin een ver zonnestelsel dienstdoet, en waarbij Martin inspiratie put uit de Cantina Band van Star Wars. Het ruimteschip dat Coldplay bestuurt op Music of the Spheres is evenwel niets meer dan een buitenaardse baggerboot, die het slib van de popgeschiedenis recycleert. Zo gaat ‘Higher Power’ onbeschroomd plunderen bij ‘Dancing in the Dark’ van Bruce Springsteen, en wordt elke pophook door de mangel gehaald bij die gladjakker van een Max Martin. Het resultaat klinkt vaak even herkauwd als smaakloos.

Broodje snot

Coldplay draagt zijn muzikale inspiraties wel vaker op de mouw. Anton Corbijns videoclip bij de megahit ‘Viva la Vida’ (2008) was bijvoorbeeld een ode aan de ‘Enjoy the Silence’-video van Depeche Mode. En ‘Talk’ ging opzichtig te leen bij Kraftwerk. Maar de songs op dit album lijken meestal een slappe vingeroefening in idolatrie. Zo is de gitaarriff in ‘People of the Pride’ een opzichtig afdankertje van Muse of Royal Blood. ‘Infinity Sign’ klinkt dan weer als een cheesy synthversie van U2’s ‘I Still Haven’t Found What I’m Lookin For’, nadat een cartoonesk olé-olé-koor van ‘Anderlecht Champion’ door de boxen jakkert. Klinkt als een broodje snot? Zo smaakt dit nummer ook.

Hoewel Coldplay een van de grootste groepen ter wereld is, klinkt deze plaat allerminst bevrijd of groots. Het is veeleer alsof Chris Martin en gezelschap zich verplicht voor een commercieel karretje laten spannen. De wet van Hollywood lijkt daarbij een belangrijke actor: volgens de legende worden A-list-acteurs moreel gedwongen om voor elk hobbyproject minstens in één blockbuster op te dagen als hoofdrol. Dat lijkt ook hier het geval. De mercantiele toegevingen van de band ogen gratuit, de motieven onzuiver. Wil Coldplay een nieuwe generatie aanboren? Dan delven ze hun eigen graf, door Selena of eender welke boyband in te lijven.

Kan deze Music of the Spheres trouwens überhaupt werken voor een tienerpubliek? Het is een riskanter vraagstuk dan de kwestie of Bart De Pauw een zielenpoot dan wel een sociopaat is. Wat wel als een paal boven water staat, is dat Coldplay zichzelf voor het pragmatische vraagstuk stelde waar U2 zich in het begin van de jaren negentig aan waagde: kan een groep op de top van de Olympus eigenlijk nog béter worden? Bij Bono en co mondde die netelige filosofische kwestie uit in het meesterwerk Achtung Baby (1991). Bij Coldplay geldt vandaag niet meer of ze béter willen zijn, dan wel commercieel groter. Door in zee te gaan met de piepjonge hypes in bange dagen blijkt dat ze urgentie zoeken in een vluchtig momentum. Daarmee vervreemdt de groep zich zonder veel twijfel van de fans die ooit ontroering zochten in tijdloze popsongs als ‘Shiver’, ‘Don’t Panic’ of ‘The Scientist’.

Toen Hollywood-actrice Gwyneth Paltrow zeven jaar geleden scheidde van Chris Martin wilden ze geen gedoe, maar introduceerde het koppel de term conscious uncoupling. Bewust ontkoppelen. Dat doen we vandaag eerlijk gezegd ook liever bij Coldplay. Bewust, harmonieus ontkoppelen. Toedels, Chris.

Vandaag verschijnt ‘Music of the Spheres’ bij Warner

Coldplay speelt 5/8 en 6/8 in het Koning Boudewijnstadion, Brussel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234