Vrijdag 12/08/2022

Neil Young in Antwerpse Stadsschouwburg - Gewoon oké voor 138 euro

Terwijl Young (r.) ternauwernood overtuigde op akoestische gitaar, ging het spelen hem een stuk beter af eens de versterkers open werden gedraaid. Foto Alex Vanhee Beeld UNKNOWN
Terwijl Young (r.) ternauwernood overtuigde op akoestische gitaar, ging het spelen hem een stuk beter af eens de versterkers open werden gedraaid. Foto Alex VanheeBeeld UNKNOWN
PE Author

De kans om een rocklegende als Neil Young (***) in een zaaltje te zien waar je dicht genoeg zit om hem in de ogen te kijken, het was haast te mooi om waar te zijn. Goed, als fan moest je een hypotheek op je huis nemen om een kaartje te kunnen kopen, maar dan nog oversteeg de vraag vele malen het aanbod.

De spanning in de Antwerpse Stadsschouwburg, waar de gloednieuwe Continental Tour maandagavond in première ging, was bijgevolg te snijden.

Voor 138 euro verwacht je op zijn minst dat de rode loper ligt uitgerold, de champagne koel staat en er tijdens de pauze een paar Aziatische schoonheden de zaal worden ingestuurd om iedere toeschouwer met een lapdance te verwennen. Niet dus. Integendeel: wie de schouwburg binnenstapte, werd onmiddellijk aangeklampt door hostesses die je een toerboek hoopten aan te smeren, en nog een paar meter verder stond een merchandisestand waar je niet naast kon kijken. Zelfs de afzichtelijke schilderijen die de toermanager tijdens het optreden schilderde en vervolgens exposeerde, werden verkocht. Voor 10.000 dollar. Waarvan de helft naar het goede doel gaat. De man die ooit zong dat hij niet voor Pepsi of Coke zou zingen heeft intussen de wetmatigheden van de vrijemarkteconomie ontdekt.
Young, 62 inmiddels, beloofde niettemin een concert van drie uur, en dat klopte. Tenminste: als je zo flexibel was om de akoestische set van zijn vrouw en de twee pauzes tussendoor mee te rekenen. Pegi Young, licht hese, wat rafelige stem, plukte een paar handvol songs uit haar zopas verschenen debuut, maar zeggen dat ze daarmee een onvergetelijke indruk naliet, zou te ver gaan. Haar wat kneuterige folkliedjes kabbelden gezapig voorbij en werkten net niet op de zenuwen. Pegi Young was al bij al wat je van Pegi Young mocht verwachten: een obligaat voorprogramma dat je al vergeten was voor ze goed en wel het podium verlaten had.

De set van Neil Young speelde zich nadien in twee delen af: het eerste uur werkte hij in zijn eentje af, en na nog een pauze kreeg de godfather of noise het gezelschap van gitarist Ben Keith, bassist Rick Rosas en Crazy Horsedrummer Ralph Molina, allemaal namen waar Young al een heel stuk verleden mee heeft gedeeld. Dat akoestische sologedeelte begon veelbelovend met 'From Hank to Hendrix'. Young zat centraal op het podium, had een assortiment gitaren om zich heen geschaard, en aan weerszijden stond een piano opgesteld. Het podium zag er als een gezellig rommeltje uit, met een totempaal, versterkers allerhande en wat tegen twee rails gespijkerde cijfers en letters.

Young zat wat nerveus op zijn stoel te wiebelen alsof men hem had vastgebonden en hij zo hoopte de touwen los te wrikken. Dat gaf niet, want 'Sad Movies' en 'No One Seems to Know' waren uitstekende songs die bovendien heel breekbaar, heel kwetsbaar werden gezongen. 'A Man Needs a Maid' had eveneens alles in huis om de koude rillingen over je rug te sturen, ware het niet dat je ontroering kopje onder werd geduwd door een paar foeilelijke synthesizerpassages die het nummer alle charme ontnamen.

Tussendoor beende Young als een tobbende oude man over en weer, en betastte hij de instrumenten als was het een manier om na te gaan of ze al op temperatuur waren voor wat nog komen moest. Mooi, maar net daardoor raakte de set nooit op kruissnelheid, en bleef de voldoening uit.

Terwijl Young ternauwernood overtuigde op akoestische gitaar, ging het spelen hem een stuk beter af eens de versterkers open werden gedraaid. Zijn rafelige, verhakkelde solo's klonken als vallende sterren, vooral wanneer hij samen met de rest van de groep op één vierkante meter begon te freewheelen, zoals in het lange, epische 'No Hidden Path' of het hoogtepunt 'Cortez The Killer', hing er regelmatig elektriciteit in de lucht. Al voelde je je op die momenten haast gevangen in je pluchen zetel, vroeg je je af waarom een set als deze niet gewoon in een échte concertzaal kon.

Bovendien, doordat de songkeuze tijdens de tweede helft zo wisselvallig was (wel het middelmatige 'The Believer', maar geen 'Powderfinger', 'Like a Hurricane' of 'Rockin' in the Free World') bleef je uiteindelijk ook daar op je honger. Conclusie? Een concert dat al bij al gewoon oké was. En volstaat gewoon oké als je net 138 euro hebt neergeteld? Dat hangt wellicht vooral van uw inkomen af. (Bart Steenhaut)

Setlist
1. From Hank to Hendrix
2. Ambulance Blues
3. Sad Movies
4. A Man Needs a Maid
5. No One Seems to Know
6. Harvest
7. Journey through the Past
8. Mellow My Mind
9. Love Art Blues
10. Out on the Weekend
11. Love Is a Rose
12. Mr. Soul
13. Everybody Knows This Is Nowhere
14. Dirty Old Man
15. Spirit Road
16. Bad Fog of Loneliness
17. Winterlong
18. Oh, Lonesome Me
19. The Believer
20. No Hidden Path
21. Cinnamon Girl
22. Cortez the Killer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234