Maandag 17/01/2022

RecensieGabriels (AB-Club)

Ontsnapt aan Satans wurggreep: Amerikaanse hipsterband Gabriels houdt kerkdienst in AB-Club ★★★★★

null Beeld Francis Vanhee
Beeld Francis Vanhee

Gabriels mocht zich het prijsbeest van Fifty Lab noemen, het drie dagen durende showcasefestival in Brussel. In een overvolle AB-Club dreef de Californische soulband ons aller duivels uit.

Sasha Van Der Speeten

“We gaan deze club transformeren in een kerk! Let’s turn this into the Brussels Missionary Baptist Church!” Jacob Lusk liet het publiek van de AB-Club woensdagavond uit zijn hand eten. Doordrongen van de Heilige Geest dwong de Gabriels-zanger vurige tongen over de hoofden van zijn apostelen. Wedden dat de waterflesjes achter de bar plots met Châteauneuf-du-Pape waren gevuld en dat het buiten manna regende op de stoep voor de Ancienne Belgique?

Even tevoren hadden het jonge Brusselse soulfenomeen Reinel Bakolé en de r&b-nimf MEYY elegant rode lopers uitgerold voor Gabriels’ zinneprikkelende intrede. Met drie verrukkelijk croonende gospelzangeressen, een drummer en een contrabassist in de rug loste het trio uit Los Angeles de torenhoge verwachtingen quasi achteloos in. Een triomf voor de producer Ryan Hope, de klassiek geschoolde multi-instrumentalist Ari Balouzian en bovengenoemde Jacob Lusk, een man die in zijn stem zielsverheffende gospel, broeierige sixtiessoul en hedendaagse r&b met elkaar versmolt.

Spleen

Gek toch, die plotse hipheid van Gabriels? Dj’s en trendspotters zijn wild van hen. Beroemde smaakmakers zoals Elton John, Jools Holland en Gilles Peterson vielen haast in katzwijm bij hun liedjes. Bij ons draaide Radio 1 de singles grijs. Toen het trio in de herfst van vorig jaar plots in invloedrijke Spotify-lijsten opdook met ‘Love And Hate In a Different Time’ leek het nochtans in eerste instantie om een excentriek experimentje te gaan van een kransje klankentappers dat stoffig klinkende soul aan geraffineerde elektronica probeerde te koppelen. Met Gabriels staken immers ook genregenoten als Sons Of The James de kop op, dat behoudsgezinder te werk ging, en het spannende Mourning (A) Blkstar, dat zich militanter profileerde in zijn activisme. Maar het was Gabriels dat doorgroeide naar een breder publiek.

In Brussel snoerde Gabriels’ sacrale mélange van Afro-Amerikaanse rituele muziek en schaduwrijk minimalisme ons niet zelden de keel dicht. ‘Innocence’ zoog de zuurstof uit de club, zoals ook het getormenteerd voortkruipende ‘The Blind’ dat deed, vol doempiano, knarsend onder het Spleen van traditionele slavery songs. Ook al grossiert Gabriels op het eerste gehoor in romantische soul, toch toonde de band zich meermaals politiek geëngageerd. Zie: de clip van ‘Love And Hate In A Different Time’ die uitmondt in de registratie van een Black Lives Matter-betoging waar Lusk voor de muisstille demonstranten ‘Strange Fruit’ van Billie Holiday door een megafoon zingt.

Beam me up

Toen die uitmuntende soulsong zich aandiende in Brussel, op de hielen van de fonkelnieuwe, diepbedroefde ballades ‘Blame’ en ‘Bloodline’, schokten onze vege lijven van de euforie. Lusk zong alsof hij zich aan Satans wurggreep probeerde te ontworstelen, kraaiend en croonend, van satijnen tenor naar gloeiende falset. In ‘Blame’ fraseerde hij als Nina Simone, in ‘Bloodline’, dat te leen ging bij de jazzevergreen ‘Stormy Weather’, flirtte hij met vaudeville, terwijl de koorzangeressen de noten volgden met sierlijke armbewegingen, als liefkozende vingers over betraande wangen.

null Beeld Francis Vanhee
Beeld Francis Vanhee

Lusk, één brok exorcisme met de imposante heupomtrek van een Solomon Burke, liet zich tijdens ‘Stranger’ opslokken door blauwpaarse spots, alsof de aartsengel aan wie de band zijn naam ontleent hem terughaalde naar het moederschip. Beam me up, Gabbi. Voor ‘To The Moon And Back’ schoof Lusk z’n ziel een zilveren schoteltje op, treurzingend met het type smoorhete weemoed dat aan Antony & The Johnsons deed denken. Een strijkstok liet de contrabassnaren gonzen. Een viool schilderde sidderingen in het halfduister. “Neighbour, if you love somebody, you should tell them every day”, zo herhaalden u en ik Lusks mantra, enigszins schoorvoetend, klaar voor de communie. Wedden dat Nick Cave het fantastisch zou hebben gevonden?

Et voilà: Gabriels. Zijn gospel is ontworteld. Zijn slaapkamersoul is er eentje vanuit de gebarsten spiegel in een sepiabruin boudoir. Zijn verhalen over boetedoening en verlossing? Hosties voor de verloren zielen van de zoveelste grootstad. In de AB vielen zijn afzonderlijke ingrediënten prachtig in een dampende pot chitterlings. Nu de nakende pandemiewinter opnieuw isolement voorschrijft, weet bovengetekende alvast wat de soundtrack zal wezen.

Gezien op 18 november in de AB, Brussel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234