Zondag 02/10/2022

RecensieJazz Middelheim

Op Jazz Middelheim staken TaxiWars het vuur aan de lont en bleek Thurston Moore nog steeds gitaargeweldig te zijn

Antwerpen, 13-08-2022
TaxiWars op Jazz Middelheim. Beeld Alex Vanhee
Antwerpen, 13-08-2022TaxiWars op Jazz Middelheim.Beeld Alex Vanhee

Met proto-punker Iggy Pop als headliner en avant-garde-gitarist Thurston Moore als opwarmer kon je bezwaarlijk beweren dat je op een jazzfestival stond. Geen nood, want TaxiWars deed de saxofoon swingen op Jazz Middelheim, en de uitgesponnen composities van Moore gooiden in de beste free jazz-traditie alle regels overboord.

Ewoud Ceulemans

‘Let op! Verhoogd brandgevaar door droogte!’ lazen we in rode kapitalen in de broeierige perstent van Jazz Middelheim. Park Den Brandt heeft tijdens deze hittegolf zijn naam allerminst gestolen, bleek tijdens deze editie van het meest fancy jazzfestival van Vlaanderen. In temperaturen van meer dan 30 graden is roken verboden, en is het ten zeerste aanbevolen om het rustig aan te doen met de consumptie van Duvels: halverwege de set van Alabaster DePlume zag de beveiliging zich genoodzaakt om een bezoeker met een stuk in zijn kraag net bij die spreekwoordelijke kraag te vatten. Kwestie van de andere jazzfans niet te storen.

Ook Alabaster DePlume (★★★☆☆) – bij de burgerlijke stand van Manchester ingeschreven als Angus Fairbairn, maar als nom de plume koos hij dus, jawel, DePlume – zelf was aangeschoten. Als het niet van de Duvel was die hij los uit het flesje naar binnen kapte, dan wel van blijdschap: hij benadrukte zo vaak hoe blij en dankbaar hij was om voor ons te mogen spelen. “You have a divine energy”, drukte hij ons op het hart, voordat hij ‘Don’t Forget You’re Precious’ inzette. We waren toen nog maar twee songs en al een klein halfuur ver, en zaten op het punt dat zijn sektarische, hippie-achtige bindteksten danig op de zenuwen begonnen te werken.

“Ik word geacht te weten wat ik aan het doen ben, maar ik heb geen idee wat ik doe. But I think you’re doing very well”, kwam bij het begin van de set nochtans aandoenlijk over. Voor ‘I Was Gonna Fight Fascism’ dankte hij ons omdat we leefden, en na ‘Mrs. Calamari’ gaf hij een levenswijsheid mee: “If in doubt: yes”. Dat is het soort nietszeggende boutade waar wij oprispingen van krijgen, maar passons: het instrumentale ‘Mrs. Calamari’, dat meanderend begon en haast ongemerkt open bloeide, was een muzikaal hoogtepunt, misschien net omdat het instrumentaal was. Telkens dePlume en zijn trio aan muzikanten onder stoom kwamen, was dit een erg fijne set. Ijle vocalen gingen in duet met een al even ijle sax in ‘People: What’s The Difference’ en ‘Don’t Forget You’re Precious’ eindigde op een mooie, melancholische noot. Meer muziek, minder geneuzel: laat dat een levensles voor DePlume zelf zijn.

Alabaster DePlume. Beeld Alex Vanhee
Alabaster DePlume.Beeld Alex Vanhee

Vingers in het stopcontact

Bindteksten waren, gelukkig maar, karig bij TaxiWars (★★★★☆). Barman vertelde wel even dat de vierde plaat er “in de onvoorziene toekomst” aankomt, maar neem hem niet op zijn woord – de nieuwe dEUS-plaat is al een jaar of vier “bijna klaar”. Hoe dan ook, met drie langspelers onder de arm had Barmans jazzminnares genoeg prima materiaal onder de arm. Opener ‘TaxiWars’ was een missieverklaring, waarin de saxofoon van Robin Verheyen geen opwarming nodig bleek te hebben. Vervolgens werd vooral rijkelijk geput uit de recentste plaat, Artificial Horizon: ‘They’ll Tell You You’ve Changed’ blies een zwoele bries door Park Den Brandt, en in ‘The Glare’ mocht de bas van Nicolas Thys in galop gaan.

Toch waren het de ‘oudjes’ van TaxiWars die écht het vuur aan de lont staken – alsof dat volgens de thermometer nog nodig was. Over afsluiter ‘Death Ride Through Wet Snow’ zult u ons zelfs in putje zomer geen verkeerd woord horen zeggen, en ‘Bridges’ was een zwoele illustratie van hoe getalenteerd de drie muzikanten achter en naast Barman wel niet zijn. Zeggen dat Thys en drummer Antoine Pierre een virtuoze ritmesectie vormen, is als zeggen dat de Dode Zee aan de zoute kant is, en het multitalent van Robin Verheyen behoeft geen extra complimenten. Al haalde zijn solo op de sopraansax wel even de vaart uit de set. Geen erg: het knetterende ‘Fever’ – drie jazzmuzikanten steken tegelijk hun vingers in het stopcontact, en zie wat er dan gebeurt – vlamde vervolgens vlotjes door de volledige tent.

TaxiWars. Beeld Alex Vanhee
TaxiWars.Beeld Alex Vanhee

Buitenaards

Tegen dat Thurston Moore Group (★★★★☆) aan zijn show begon, was de Middelheim-tent vervuld van een behoorlijk penetrante zweetgeur. De broeierige brousse-sfeer werd alleen maar versterkt door de George of the Jungle-drums waarmee de bijna twintig minuten durende opener ‘Locomotives’ werd ingezet, en door het oerwoud aan gitaargeweld dat uit de drums opsteeg. Geen evidente binnenkomer, maar wie bereid was te verdwalen in de dissonante wildernis van Thurston Moore, kwam na een kleine tien minuten wel terecht op een topconcert – alsof de wall of sound van de voormalige Sonic Youth-frontman, met prikkeldraad errond, een vuurproef was voor zijn publiek. Het daaropvolgende, (iets) meer rechttoe-rechtaan opgebouwde ‘Siren’ klonk wél harmonieus, zelfs gewoonweg mooi.

Moore is inmiddels 64 – dat is bijna pensioengerechtigd, en de haren die over z’n ogen vallen, zijn wat dunner dan de verwilderde bles ten tijde van Daydream Nation of Goo. Maar wie dacht dat Moore het schrijven van gitaargeweldige topsongs verleerd was, werd van het tegendeel overtuigd door de linkse hoek van ‘Hashish’, dat de hoogdagen van Moores bekendere band in herinnering bracht, en de rechtse uppercut van het daaropvolgende ‘Cantaloupe’: een stonerrocksong van formaat, met brute riffs van Moore en een snijdende solo van gitarist James Sedwards. Bassiste Deb Googe – u kent haar van My Bloody Valentine – mocht dan weer schitteren in het groovy, heerlijk dreunende ‘Aphrodite’. De Velvet Underground-cover ‘Temptation Inside Your Heart’ sloot vervolgens: Moore had een dik een uur gevuld met nauwelijks zes songs, stuk voor stuk van buitenaardse kwaliteit.

Nadien zou Iggy Pop nog komen, en dan kan de iets kritische jazz-liefhebber zich wel eens afvragen waarom twee rockiconen mogen schitteren op wat, op de naam afgaand, toch een jazzfestival heet te zijn. Maar ook al had Moore, in tegenstelling tot Alabaster DePlume, geen sax bij en speelde zijn drummer gewoon in een 4/4-maat: die ontregelde improvisaties rond een meesterlijk motief, is dat niet waar jazz om draait?

Thurston Moore. Beeld Alex Vanhee
Thurston Moore.Beeld Alex Vanhee

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234