Vrijdag 19/08/2022

Recensie

Robert Plant en Arsenal sluiten de 41ste Lokerse Feesten af op een hoogtepunt

Arsenal. Beeld Alex Vanhee
Arsenal.Beeld Alex Vanhee

De muziekmarathon zit erop. Afgelopen nacht viel het doek over tien dagen Lokerse Feesten met een jubileumconcert van Arsenal, dat niet alleen vijftien jaar bestaat maar ook al voor de tiende keer op de Grote Kaai stonden. Eerder op de avond zorgden Led Zeppelin-legende Robert Plant en Stephen Marley -zoon van- voor een memorabele slotavond.

Bart Steenhaut

Het blijft een unieke formule: tien festivaldagen waar de meest uiteenlopende genres probleemloos naast elkaar kunnen bestaan, en ze op de koop toe elk hun eigen publiek trekken. Een dag Nederlandstalig, gevolgd door een affiche met uitsluitend metal, dan weer een dag met alleen indie-rock op het menu, en tussendoor -met Tom Jones en Status Quo- ook nog wat levende legendes.

Met 125.000 bezoekers lag de opkomst hoog, en -een meevaller- er vielen dit jaar geen annulaties te betreuren. Zondag mocht het -met Stephen Marley, Robert Plant en Arsenal dan weer allemaal wat exotischer. Toegegeven: op papier was de noemer wereldmuziek misschien geforceerd, maar op het podium bleek het toch weer allemaal te kloppen.

Als iémand het recht heeft om de songs van Bob Marley te spelen, zijn het z'n eigen kinderen. Stephen Marley (***1/2) won met z'n recentste cd Revelation Pt.1 - The Root Of Life een Grammy als beste reggaeplaat, en de opvolger staat voor later deze maand gepland. Toch bestond de basis van zijn set uit classics van zijn vader, en het waren niet toevallig de momenten dat het pubiek het meeste los kwam. Logisch, want songs als 'Buffalo Soldier', 'Three Little Birds' en 'Iron Lion Zion' staan ook bij de jongere generaties diep in het collectieve geheugen gegrift.

Maar eerlijk is eerlijk: zijn éigen nummers mochten er eveneens zijn. Marley had twee flexiebele zangeressen mee, een soepele ritmesectie, een gitarist die even vloeiend als ontspannen speelde, én nog twee krachten op keyboards. Op de koop toe stond - met Stephen's oudste zoon Jo Mersa als gastrapper- de volgende generatie al klaar. Het akoestische 'Revelation Party' - meer folk dan reggae, eigenlijk- werd een verrassend hoogtepunt, en met 'Could You Be Loved' slaagde Marley erin om ook mensen die doorgaans een viscerale afkeer voor het genre hebben, aan zijn kant te krijgen. Zowaar geen geringe verdienste.

Stephen Marley. Beeld Alex Vanhee
Stephen Marley.Beeld Alex Vanhee

Nadien was het weer tijd voor de aloude vraag waarom Robert Plant (****) live wél nummers van Led Zeppelin speelt, maar het toch vertikt om zijn oude band weer bij elkaar te fluiten. Het antwoord bleek nochtans evident: Plant amuseerde zich zichtbaar met deze nieuwe muzikanten, en vertimmerde de occasionele Zeppelin-classic tot Afrikaanse desert blues waar je het woestijnzand bij wijze van spreken tussen de noten hoorde schuren.

Dan kreeg de jonge Ghanese Juldeh Camara vrij spel met z'n one-string fiddle, en leek het haast of de band je wilde bezweren met zwarte hekserij. Meer nog dan een rockconcert was de passage van Plant in Lokeren - zijn derde al- een ontdekkingsreis door zijn muzikale invloeden. Veel blues, kortom, met naast werk van Willie Dixon ook fragmenten uit classics van Howlin' Wolf en Bo Diddley. The Sensational Space Shifters - de band waar Plant zich momenteel mee omringt- leek op papier een bizar allegaartje. Er zaten muzikanten bij uit de entourage van Massive Attack en Portishead, de ene gitarist had een verleden bij Public Image Limited, en de andere was vooral bekend omwille van zijn aandeel in het vergeten Britpopbandje Cast. Wat hen bond was een onblusbare liefde voor muziek, en het verlangen om op zoek te gaan naar nieuwe manieren om tot de kern van de songs door te dringen. Samen namen ze je mee op avontuur, en trokken ze van oude roots muziek naar moderne electronische beats en weer terug. Het mooiste voorbeeld was 'Little Maggie' waarbij desert blues met techno werd versmolten zonder dat die combinatie gezocht of geforceerd aandeed.

Plant -op zijn zevenenzestigste nog steeds een begeesterend performer met een fenomenale stem- causeerde tussendoor gezellig met het publiek, en deed met 'Whole Lotta Love' -die mokerriff alleen al- even een kleine toegift aan het publiek. Maar zelfs die Led Zeppelin-classic zette hij uiteindelijk helemaal naar zijn hand. Je zou kunnen zeggen dat hij zichzelf coverde, maar juister is dat hij dat nummer samen met de rest van zijn band ter plekke opnieuw uitvond. Het spelplezier op het podium was zo aanstekelijk dat je op de duur zélf luchtgitaar stond te spelen. Altijd een goeie graadmeter. Dat hij de toegift op droeg aan Tom Jones - die enkele dagen eerder optrad- was ook sympathiek.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Arsenal (****) heeft -zoals bijna elk jaar, eigenlijk- een drukke zomer, en viert dit jaar haar vijftien jarig bestaan. De band stond al voor de tiende keer op de Lokerse Feesten, en kreeg dit keer de eer om het festival af te sluiten. Het vergde moed om na een icoon als Robert Plant het poduim op te stappen, maar het leek hen niet te deren. Hoefde ook niet, want de hits volgden elkaar op als wagens in een lange file.

Bovendien is Arsenal het soort band dat zichzelf live keer op keer overstijgt. Léonie Gysel zorgde voor een vleugje sensualiteit, zanger John Roan toonde zich andermaal de onvermoeibare frontman die overal tegelijk was, en achter al zijn apparatuur bleef Hendrik Willemyns het kloppende hart. Versterkt door een percussionist klonken de opzwepende, zonnige beats van 'Switch', 'Estupendo', het Afrikaans getinte 'Amelaka Motinga' en het onverslijtbare 'Longee' nog exotischer. En het moet gezegd: achtergrondzangeres Charlotte Adigéry was eveneens een aanwist die kon tellen.

Ook genoteerd: de zeer fraaie visuals op het enorme videoscherm, waarop de skyline van Tokyo zich haast als een extra groepslid aandiende. Was het mooi geweest, de voorbije tien dagen? De vraag stellen is ze beantwoorden. Deze eenenveertigste editie was ongetwijfeld één van de meest consistente. Maar nu even bijslapen.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234