Zondag 14/08/2022

DM ZaptRonald Meeus

‘Severance’ is raar, maar wel sympathiek raar

Adam Scott in 'Severance'. Beeld Apple
Adam Scott in 'Severance'.Beeld Apple

Ronald Meeus zet de blik op oneindig. Vandaag: Severance.

Ronald Meeus

Kent u ook zo van die lui die, uren nadat ze hebben uitgeklokt, blijven mekkeren over hun werk? Sujetten wier persoonlijkheid in een onwrikbare symbiose is beland met hun status in dat éne bedrijf, blijkbaar niet beseffend dat dit land er zo meer dan een miljoen telt? Die u en de rest van uw gezelschap kwellen met lijzige vertellingen over hun professionele successen en frustraties, onderwijl collega’s die u van haar noch pluim kent zonder verdere referentie bij de voornaam noemend? Die niet beseffen dat het leven tegelijkertijd te mooi, te boeiend en te kort is om over dingen te jeremiëren die eigenlijk alleen hun directe chef hoeft te weten?

Aan wie zichzelf hierin herkent: graag nokken daarmee! Aan al de rest: in de nieuwe Apple TV+-reeks Severance hebben ze er misschien wel het ultieme middel tegen gevonden.

Medewerkers op welbepaalde afdelingen van Lumon Industries, een statige onderneming met nogal amorfe activiteiten in de Amerikaanse Midwest, krijgen een chip in hun hersenen ingeplant waardoor ze zich op kantoor niets meer herinneren van hun leven daarbuiten en vice versa. Een procedure die dus severance wordt genoemd, en die verstrekkende gevolgen heeft voor beide helften van de moedwillig gespleten persoonlijkheid van de loonslaaf. Want het duurt een paar afleveringen van deze serie voordat dat fout gaat, maar vanaf dat moment gaat het ook goed fout, met een verhaal dat boeiende thematische kronkels trekt over wat ‘identiteit’ betekent.

Het valt te betwijfelen of Severance de beste tv-reeks van dit jaar wordt, maar we kunnen ze wel zonder enige aarzeling de meest bizarre van ’t moment noemen. De decors zijn fascinerend steriel, net als de passend onderkoelde vertolking van Adam Scott als de kantoorwerker die langzaam maar zeker uit zijn schizofrene zaligheid wordt getrokken door zijn ontsnapte baas (Marc Geller) en een opstandige stagiaire (Britt Lower). En ik vertel liever niet wat hun precieze rol is, maar het is ook iedere aflevering uitkijken naar een passage van de bevlogen John Turturro als collega Irving, Patricia Arquette die een onvergetelijk takkewijf neerzet als CEO Peggy, en Christopher Walken die zich toonbaar kostelijk amuseert als een soort psychopathische Jomme Dockx uit De collega’s.

Severance is raar, maar wel sympathiek raar. Een serie uit de categorie waarin ook Maniac, Twin Peaks: The Return en Black Mirror huizen. Een waarvoor de makers – Ben Stiller, naar een idee van debutant Dan Erickson – een deconstructie van het medium televisie hebben gemaakt en hun eigen ding hebben gebouwd met de componenten ervan, vervolgens onbesuisd het bouwplannetje in de open haard flikkerend. Het soort series waarover je lang na de finale nog niet uitgepraat raakt. Mooi, want nu de kroegen weer tot na twaalven mogen openblijven is er dringend nood aan andere gespreksstof dan alweer zo’n kantoorvazals uiterst boeiende Zoom-meeting-avonturen.

Severance, nu op Apple TV+.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234