Zaterdag 29/01/2022

DM ZaptFrederik De Backer

‘She’s Lost in Music’: waarom ligt de focus op gender en niet op talent?

Isolde Lasoen en Stefanie Mannaerts. Beeld VRT
Isolde Lasoen en Stefanie Mannaerts.Beeld VRT

Frederik De Backer zet de blik op oneindig. Vandaag: She’s Lost in Music.

Frederik De Backer

Niets is zo onverdraaglijk oninteressant als een man. Of je nu schrijft, muziek maakt, voor het klimaat strijdt of elke ochtend de basiliek van Koekelberg uit je haardos houwt: hou vooral je bakkes. Niemand geeft erom. Niet om je mening, niet om je talent. Eerst even je broek opendoen, dan pas je mond. En als je bovendien blank en hetero bent, waarom dan überhaupt nog inademen?

We leven in een door genitaliën geobsedeerde maatschappij. We lezen niet meer de letter zonder ons eerst te verdiepen in wie ze aan het papier heeft toevertrouwd. Geen noot komt onze schedel binnengefladderd zonder dat we ons afvragen of het nu een man, vrouw of iets daartussenin is aan wiens keel ze is ontsproten – herinner u de fascinatie van de pers voor Anohni ten tijde van Antony and the Johnsons, of de prangende vraag of Lady Gaga toch geen man was. Slechts weinig instrumenten worden met de schaamdelen bespeeld. Het gaat om de muziek. Soms is niet the medium the message.

In She’s Lost in Music gaat drummer Isolde Lasoen op bezoek bij jonge vrouwelijke muzikanten, en ergens is de reflex van de programmamakers wel te begrijpen: er zijn de afgelopen jaren in onze contreien enkele bijzonder interessante vrouwen opgestaan in die ogenschijnlijk zo mannelijke wereld. En inderdaad, toen ik vijftien was vermoedden ook wij geen geweldige drummers in onze klasgenotes. Maar ze waren er wel, die rockgodinnen. Zo had mijn favoriete Belgische punkrockband Sixtoys met Hannelore Verstappen een gitariste in de rangen, en bij Soulwax stond Inge Flipts achter de keyboards.

Dit programma had twintig jaar geleden moeten worden gemaakt, toen vrouwelijke muzikanten inderdaad nog enigszins voortrekkers waren omwille van hun gender. Toen het blijkbaar nog absurd werd geacht dat een meisje de frets zou beroeren – ook al druipt de lof al decennia van Carol Kaye, Tina Weymouth, Kim Deal, Kim Gordon, D’arcy Wretzky enzovoort. Vandaag ken ik bands die specifiek op zoek zijn gegaan naar een vrouwelijke gitariste. Klinken dier plectrums beter? Of ziet het er gewoon cooler uit? En is dat dan niet net heel seksistisch?

In muziek telt bovenal wat uit de speakers komt, gevolgd door de eenheid tussen de mensen die daarvoor verantwoordelijk zijn. Het is goed dat de rol van vrouwen, transpersonen, genderneutrale mensen en wie dan ook zolang die maar geen man is, wordt belicht, maar ga geen mensen uitlichten omdat ze geen man zijn. Licht hen uit omwille van hun talent, omwille van wat hen een uitzonderlijk mens maakt, niet omwille van het feit dat het uitzonderlijke nu eens niet van een man komt.

Liefde voor muziek is altijd bi.

She’s Lost in Music, zondag om 21 uur op Canvas.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234