Dinsdag 04/10/2022

REVIEW

'Summer 1993': de pijn van het wees zijn

Etna Campillo en Laia Artigas in 'Summer 1993'. Beeld Cinemien
Etna Campillo en Laia Artigas in 'Summer 1993'.Beeld Cinemien

De neiging om je eigen leven te verbloemen moet groot zijn, maar met het autobiografische Summer 1993 heeft de Catalaanse regisseuse Carla Simón een scherpe dissectie van haar eigen, ouderloze jeugd afgeleverd.

Ewoud Ceulemans

Kinderen in de hoofdrol: het blijft een risico. Niet alleen omdat ze onberekenbaar zijn, maar ook omdat het niet simpel kan zijn om hen duidelijk te maken waar je met je film naartoe wil. De Catalaanse regisseuse Carla Simón, die met Summer 1993 haar langspeeldebuut aflevert, had in dat opzicht één groot voordeel: ze wist perfect hoe kindactrice Laia Artigas zich moest voelen. Omdat ze zich zelf ooit zo gevoeld had.

Summer 1993 (of Estiu 1993, zoals de Catalaanse titel luidt) draait rond Frida (Artigas), een 6-jarig meisje uit Barcelona die na de dood van haar moeder bij haar oom (David Verdaguer) en tante (Bruna Cusí) op het Catalaanse platteland gaat wonen. Het lijkt idyllisch: Frida mag de grote zus spelen van haar nichtje Irene (Etna Campillo), en het afgelegen huisje waar ze mag wonen, lijkt de ideale vakantiebestemming. Maar de zomer van 1993 is er vooral een van trauma’s en groeipijnen.

Niet dat Simón, die de film dus inspireerde op haar eigen jeugd als wees, een staalhard drama heeft afgeleverd. Summer 1993 wisselt momenten van plezier af met momenten van heimwee, en het is het onderhuidse gemis van haar ouders dat als cement de verschillende scènes aan elkaar plakt. De manier waarop Laia Artigas erin slaagt om anderhalf uur lang die bizarre cocktail aan emoties te verpersoonlijken, is indrukwekkend.

Impressie

Het voornaamste mankement is dat die emotionele cocktail nooit echt voldoende lijkt om de film volledig uit te dragen. Visueel zit Summer 1993 heel erg knap in elkaar: Simón filmt haar beelden losjes, vanuit de schouder, en erg vaak vanuit het perspectief van haar hoofdpersonage, waardoor we voortdurend haar belevingswereld mogen betreden. Maar door die aanpak blijft Simóns relaas ook weinig meer dan een impressie. Om haar film volwaardig af te werken, heeft de plot meer richting nodig.

De manier waarop de jonge Catalaanse regisseuse haar eigen jeugd onverbloemd voor de microscoop houdt, is gedurfd, en Simón weet heel erg diep in de gevoelswereld van haar personages te kruipen. Het is alleen jammer dat ze in die wereld een beetje verloren loopt. Met een beter narratief kompas had Summer 1993, in plaats van een goede film, een uitstekende film kunnen zijn.

Nu in de bioscoop.

Regie: Carla Simón

Met: Laia Artigas, Bruna Cusí, David Verdaguer

Duur: 1u36

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234