Zaterdag 27/11/2021

FilmRecensie

Talk Talk: de platen zijn beter dan de film ★☆☆☆☆

TALK TALK. Beeld BELGAIMAGE
TALK TALK.Beeld BELGAIMAGE

Een documentaire over een muzikant die je verbiedt zijn muziek te gebruiken: faut le faire. Of neen, toch maar liever niet. Zo blijkt uit het tenenkrullende In a Silent Way over Talk Talk en Mark Hollis.

Een muzikant die niet met een journalist wil praten: dat is jammer, maar er is geen enkele wet die iemand verplicht om een interview te geven. Je kunt blijven aandringen tot je een ons weegt, maar op een bepaald moment moet je je bij de feiten neerleggen. Dat is wat de Belgische regisseur Gwenaël Breës had moeten doen toen hij nul op het rekest bleef krijgen van Mark Hollis. Het probleem is dat Breës zijn onderwerp niet benadert als een journalist of documentairemaker, maar als een fanboy.

Hollis was het hart van Talk Talk, een Britse band die in 1981 begon met een mix van springerige synthpop en de van weemoed vergeven stem van Hollis. Met elke plaat verdwenen de synths en de elektronica meer naar de achtergrond. De muziek transformeerde tot een contemplatieve, ingetogen symbiose van klassiek, jazz en folk die volstrekt nergens mee te vergelijken valt. In 1991 bracht de groep haar vijfde en laatste cd uit. Zeven jaar later verscheen Hollis’ enige, uitgebeende soloplaat. Nog meer uitgepuurd en je houdt alleen stilte over. Vervolgens verkoos hij om te zwijgen. Hij stierf in 2019 op zijn 64ste.

Improviseren

Op dat moment was Breës al enkele jaren bezig aan In a Silent Way. In de docu wordt een brief voorgelezen van Hollis waarin hij vriendelijk uitlegt waarom hij gerust gelaten wil worden. Plus een dreigende brief van diens advocaten dat er geen muziek van hun cliënt in de film mag gebruikt worden. Breës heeft daar een gewéldige oplossing voor: hij verzamelt vijf muzikanten die nog nooit hebben samengespeeld om hen in de geest van Talk Talk te laten improviseren. Gevolg: geluidstechnicus Phill Brown vertelt over de opname van een Talk Talk-nummer, terwijl je andere muziek hoort. Véél gekker moet het écht niet worden.

Brown, die een belangrijke schakel was bij de opname van de laatste drie platen van Talk Talk, is de enige relevante geïnterviewde. De anderen hebben ofwel amper iets verhelderends te vertellen of maken van de gelegenheid gebruik om tussen de regels een openstaande rekening met Hollis te vereffenen. Nergens herken ik de bedachtzame én gepassioneerde Hollis die ik ooit geïnterviewd heb. Nergens in de film komt naar boven wat zijn muziek zo uniek maakt. Geen nood: de duurtijd van In a Silent Way is net voldoende om de laatste twee platen van Talk Talk volledig te beluisteren. Een keuze die er geen is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234