Dinsdag 05/07/2022

FilmrecensieThe Lost Daughter

‘The Lost Daughter’: Olivia Colman schittert in indrukwekkend regiedebuut ★★★★☆

Olivia Colman schittert in 'The Lost Daughter', het meer dan geslaagde regiedebuut van Maggie Gyllenhaal. Beeld Netflix
Olivia Colman schittert in 'The Lost Daughter', het meer dan geslaagde regiedebuut van Maggie Gyllenhaal.Beeld Netflix

De grootste lof voor The Lost Daughter zal logischerwijs naar de wederom uitmuntende hoofdrolspeelster Olivia Colman gaan. Maar het is ook de vaste hand van debuterend regisseur Maggie Gyllenhaal die de bewerking van Elena Ferrantes bestseller onder je huid doet kruipen.

Ewoud Ceulemans

Het is de laatste jaren een traditie geworden: in aanloop naar het awardsseizoen pakt Netflix uit met een paar kleppers die meer dan op het kleine scherm gewoon in de bioscoop thuishoren – denk aan Roma, Marriage Story of The Irishman. Twee weken geleden was er al Jane Campions The Power of the Dog, maar dat The Lost Daughter, de verfilming van Elena Ferrantes gelijknamige bestseller door debuterend regisseur Maggie Gyllenhaal, zo veel indruk zou maken, hadden we niet durven te hopen.

U kent haar als de zus van Jake Gyllenhaal in het echte leven én in Donnie Darko, als het titelpersonage uit het erotische Secretary, of als de love interest van Batman in The Dark Knight. Maar The Lost Daughter is misschien wel de beste film op het cv van Maggie Gyllenhaal, en het is een film waarbij ze voor het eerst achter de camera staat, in plaats van ervoor.

Met vaste hand regisseert Gyllenhaal het verhaal van de mysterieuze Italiaanse succesauteur, waarin de eenzame, zwijgzame literatuurprofessor Leda Caruso (Olivia Colman) zich terugtrekt aan het strand van een Grieks eiland. Tot haar rust wordt verstoord door een luidruchtige en ietwat trashy familie uit New York, waarin vooral de jonge moeder Nina (Dakota Johnson) opvalt. Het brengt voor Leda herinneringen terug van haar eigen gestrande huwelijk (Jessie Buckley, uit Chernobyl en Fargo, speelt een jonge Leda) en haar worstelingen met haar twee dochters.

U dient dan wel uw willing suspension of disbelief stevig op te poetsen om aan te nemen dat Jessie Buckley en Olivia Colman dezelfde vrouw spelen, maar omdat Gyllenhaal zo diep in het hoofd van haar personages kijkt, is dat geen struikelblok. De flashbackscènes, waarin Buckley verloren loopt in een chaotisch huwelijk met haar twee zeurende dochters als ceremoniemeesters, dienen niet zozeer om de gebeurtenissen in het heden – een verloren gelopen kind, een kwijt geraakte pop – te verklaren, maar om het personage van Leda beetje bij beetje uit te diepen.

Als debuterend regisseur toont Maggie Gyllenhaal opvallend veel zelfvertrouwen, en terecht: ze vindt een prima evenwicht tussen de twee tijdlijnen uit haar verhaal en beheerst als een volleerde percussionist het ritme van haar vertelling. Ze verliest zich ook nooit in visuele krachtpatserij, maar speelt op een subtiele manier de tegenstelling tussen het Griekse landschap en Leda’s krappe huiskamer uit. Ondertussen laat ze het onderliggende trauma van Leda zachtjes opborrelen. In plaats van te kiezen voor eenvoudige, grote emoties, laat Gyllenhaal de gevoelswereld van haar hoofdpersonage – woede, angst, spijt – naadloos in elkaar overvloeien. Ze onderdrukt de gemakzuchtige reflex om de plot en de personages van The Lost Daughter te willen uitleggen: in plaats daarvan laat ze haar publiek gewoon meevoelen.

Ze wordt daarbij geholpen door een uitstekende cast, met ook nog Ed Harris, Peter Sarsgaard en Paul Mescal in de bijrollen. Het hoeft weinig betoog dat vooral Olivia Colman uitblinkt, in een erg moeilijke rol. Haar Leda is immers een weinig sympathiek personage: een naar de meeste normen slechte moeder, die zichzelf beschermt achter een schild van egoïsme. Dat ze als een Brits-Italiaanse literatuurprofessor lijkt neer te kijken op de luidruchtige workingclass-familie uit de Verenigde Staten, maakt haar er bovendien niet minder arrogant op. Toch laat Olivia Colman de kijker twee uur lang meedrinken van haar bittere, emotionele cocktail.

Met veel bravoure mag Maggie Gyllenhaal die cocktail vervolgens opdienen - die, hoeven we dat nog te benadrukken, het best in de bioscoop kan worden opgedronken. Het gebeurt niet vaak dat iemand zo vlot de switch van acteren naar regisseren maakt, maar Gyllenhaals debuut smaakt naar meer.

Vanaf 15 december in de bioscoop, vanaf 31 december op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234