Woensdag 05/10/2022

RecensieBest Kept Secret

The Strokes op Best Kept Secret: moeiteloos geweldig ★★★★☆

The Strokes op Best Kept Secret 2022. Beeld Jules Emile
The Strokes op Best Kept Secret 2022.Beeld Jules Emile

‘Take It or Leave It’, hadden The Strokes ons ruim twintig jaar geleden diets gemaakt, en het vijftal uit New York leeft nog altijd bij dat adagium. Ze doen niet al te veel moeite om nieuwe harten te winnen, dus moest het publiek op Best Kept Secret het stellen met wat The Strokes nu eenmaal doen: anderhalf dozijn geweldige, ongezouten rocksongs spelen.

Ewoud Ceulemans

Had u ons vijf jaar geleden, toen The Strokes op sterven na dood leken, gezegd dat wij hen nog een topset zouden zien spelen, hadden we u niet geloofd. We hebben er láng op moeten wachten: de twintig minuten vertraging waarmee Julian Casablancas en co. begonnen kon er ook nog wel bij.

Nog een uur en een kwartier later – een ongewoon weemoedig ‘Ode To The Mets’ zou nog volgen als bisnummer – hadden we vrijwel elk hokje op ons lijstje met torenhoge verwachtingen afgevinkt. ‘Take It or Leave It’ mocht de set afsluiten: Casablancas had zijn beste stem voor het einde bewaard, Albert Hammond Jr. zette zich op zijn dooie gemak op het drumpodium van Fab Moretti, en met z’n vijven tezamen trokken ze alle registers open. Een compromisloos slotakkoord, zoals het dat dik twintig jaar geleden ook al was op hun legendarische debuut Is This It?.

null Beeld Jules Emile
Beeld Jules Emile

‘Take It or Leave It’: als The Strokes een leuze op de muren van hun repetitiehok hebben geschreven, zal het die wel zijn. Dit kwintet speelt het spelletje volgens zijn eigen regels. Dat bleek niet alleen uit het feit dat ze zich niets aantrokken van het startuur, maar ook uit de vaststelling dat Julian Casablancas geen trucjes toepast. Geen handjes klappen, geen refrein aan het publiek geven. Wie nog niet bekeerd was tot The Strokes, zal het na Best Kept Secret vermoedelijk ook niet zijn. Wie wél al het juiste pad had gevonden, kwam op een prachtige bestemming terecht.

Freaking postcard shit”, zo omschreef Casablancas de locatie naast het meer. “When you find the lady of the lake, she’ll give you the perfect guitar riff.” Waarna een venijnig, wild om zich heen stampend ‘Juicebox’ voor het eerst echt het vuur aan de lont stak. Openen hadden The Strokes gedaan met een voorzichtig ‘Bad Decisions’: catchy refrein, maar het naar New Order lonkende gitaarriedeltje kwam er niet echt uit, en gitarist Nick Valensi keek om zich heen alsof hij voor de eerste keer van zijn leven een festivalpodium zag. Met zijn hoodie, versleten jeansjasje en verwilderde baard léék hij ook kort tevoren van straat te zijn geplukt.

Pure punk

Het meeste uit z’n instrument halen moet je ’m echter niet leren. ‘Heart In a Cage’ zou later op de avond bewijzen dat je aan één regel tekst voldoende hebt voor een refrein, als de rest wordt opgevuld met een riff die het publiek kan meezingen. Dat gebeurde eerder ook in een weergaloos ‘Reptilia’ – tien op tien voor songschrijven, tien op tien voor uitvoering. Net daarvoor had Casablancas, levenslang erevoorzitter van de Vereniging voor Zonnebrillen-na-Zonsondergang, zijn donkere glazen van stal gehaald voor het recente ‘Brooklyn Bridge To Chorus’. De eighties-synthesizers vloekten in het geheel niet met de tijdloze, knisperende gitaren die van The Strokes The Strokes maken. Een band die de pure punk van ‘Hard To Explain’ zo achteloos uit z’n mouw schudt dat je, ook na hun slabakkende parcours, andermaal beseft dat er toch een zeldzame vorm van talent in de rangen huist.

null Beeld Jules Emile
Beeld Jules Emile

De opeenvolging van ‘The Adults Are Talking’ en het ietwat overbodige ‘Threat of Joy’ dreigde nochtans even de vaart uit de set te halen, net als de nonsensicale bindteksten die een uiterst wazige Casablancas met de regelmaat van de klok het terrein op zwierde. Sympathiek zijn is zijn forte niet – het publiek bedanken liet hij over aan bassist Nikolai Fraiture – maar zijn arrogante cool belichaamt wel het heerlijke je-m’en-foutisme van zijn band. “Waar ga je naartoe?”, sneerde hij naar enkele festivalgangers die voor het einde van de set al richting Beach House trokken. “Get the fuck outta here, I don’t care.” Om er nadien schouderophalend aan toe te voegen. “I’m just kiddin’. Do whatever you wanna do.”

De blijvers kregen nog een loepzuivere hattrick om de horen geslagen. Voor ‘Someday’ leunde Casablancas op z’n iconische manier op het microfoonstatief, alsof hij hier ook maar toevallig een wereldsong stond te zingen. ‘Under Cover of Darkness’, met die gitaarsolo die even gas terugneemt om dan meteen weer te versnellen en de boel naar een kookpunt te brengen, bewijst dat The Strokes ook in hun minste periode bijwijlen nog steeds konden pieken. Tussenin zat ‘You Only Live Once’ geprangd: bewijsstuk elfendertig dat The Strokes ook na ruim twee decennia nog moeiteloos geweldig kunnen zijn.

Je leeft maar één keer, inderdaad, en in de Beekse Bergen waren we maar wat blij dat ons leven met dat van The Strokes overlapt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234