Zondag 02/10/2022

Review

The xx verandert Vorst Nationaal in een warme hartkamer

The xx op het podium in Kopenhagen, in februari. Beeld Gonzales Photo/Avalon
The xx op het podium in Kopenhagen, in februari.Beeld Gonzales Photo/Avalon

Jàààà… We hebben het intussen wel begrepen: toen The xx in Antwerpen de glazen serre van Plein Publiek liet daveren voor Studio Bruxxel, speelde het Britse trio inderdaad de show van zijn leven. Maar ook in Vorst Nationaal was het al zwartgeblakerde liefde dat de klok sloeg. Wij bedachten voor de vuist weg 5 redenen waarom hun zondagochtendmijmeringen ook op een woensdagavond in een galmende bunker perfect tot hun recht kwamen.

Gunter Van Assche

1. De lichtjes sensuele roes waarin Vorst gedompeld werd

Ze ogen nog steeds als somberende begrafenisondernemers, de drie in zwart en zwijgzaamheid gehulde supersterren. Maar tegelijk heeft The xx nu wel helemaal begrepen hoe ze kleur in hun amour noir krijgen.

The xx lijkt de magische formule te bezitten om koud én warm te blazen, en je op eenzelfde manier kippenvel te bezorgen. In Brussel trokken ze zoals steeds de kaart van monochroom zwart, en een somber minimalisme. Grootste verschil: om in stadions overeind te blijven, heeft hun uitgebeende geluid een nieuw infuus gekregen. Met Caribische steeldrums, een likje Ibiza house, huppelritmes of zelfs triomfantelijke blazers-uit-een-doosje in ‘Dangerous’ mocht het gevaar van eenvormigheid geen kans krijgen.

“Give it u-u-u-u-u-u-up,” hoorden we bassist Oliver Sim verzuchten tijdens een magistraal ‘Infinity’. Een overbodig bevel… Nauwelijks één song eerder - tijdens ‘Brave for You’ om exact te zijn - hadden wij al onze laatste reserves laten varen.

2. Romy die solo gaat, en je hart zowel doet smelten als breken

Toegegeven: deze blijft een moeilijke. We zijn na twee songs immers ook helemaal verhangen geraakt aan de subtiele slunger Oliver Sim, toen die op zelfverzekerde wijze een dansje opvoerde met zichzelf, terwijl zijn basnoten het spartaanse getokkel van Romy Madley Croft kleur gaven. Maar goed: toen die laatste ‘Performance’ solo inzette, en ze nadien ook de enige gewichtige rol toebedeeld kreeg in ‘Brave for You’ wist je hart niet meer goed kiezen tussen smelten en breken. Wat een songs! Wat een stem! Wat een overgave!

Romy Madley Croft. Beeld Gonzales Photo/Avalon
Romy Madley Croft.Beeld Gonzales Photo/Avalon

Ook mooi: hoewel Madley Croft duidelijk aan podiumvastheid gewonnen heeft, bleef ze de schouders angstvallig optrekken tijdens die songs. Alsof alle onrust en innerlijke conflicten die de liedjes beheersten, ook haar eigen gemoed inlijfden.

Zoals eerder gezegd: Wat een songs! Wat een stem! Wat een overgave! Wat een héérlijk onmogelijke supersterren.

3. Het spiegelpodium dat je in een parallelle dimensie dreigde te trekken

Het oog wil ook wat. Daarom bedacht de groep een straffe tour de force, die verwees naar de schimmige spiegelhoes van hun laatste album. In Vorst Nationaal keek je uit op een reflecterend podium, waarbij zelfs het plafond een spiegel vormde. In het decor roteerden dan weer reflecterende zuilen, waarin lichtbalken verwerkt waren.

Net als in de slaapkamer van een narcistische minnaar, kon het publiek zichzelf dus zien, terwijl ze opwerkten naar een hoogtepunt. Maar nog belangrijker: éindelijk kon je zien hoe geluidsmagiër Jamie Smith zijn samplers, sequencers, synths en drumpads bespeelde.

null Beeld Gonzales Photo/Avalon
Beeld Gonzales Photo/Avalon

4. De magistrale bisronde die je ademloos in de touwen liet hangen

‘On Hold’. ‘Intro’. ‘Angels’. En vlak voor de encore werd Jamie xx’s ‘Loud Places’ naar ultieme hoogte getild. Moeten we eigenlijk nog veel méér zeggen? Zelden zo’n knap uitgebalanceerde bisronde gehoord, waarin àlle facetten van The xx aan bod kwamen. Zijnde: hun fragiele signatuursound, met een spaarzame, galmende gitaar en behoedzaam kronkelende bas. Maar net zo goed de euforische modus waarin de soloplaat van Jamie xx baadde. En als kers op de taart: het zwijmelende heen-en-weerverkeer van Sim en Madley Croft: het uitgelezen recept voor kippenvel. En vast ook wel voor regenbogen en zonnestralen, maar dat kunnen we voorlopig niet met grote zekerheid bevestigen.

5. De opperbeste luim van de groepsleden

"We are so excited to be here", hoorden we Oliver Sim al vroeg op de avond roepen in onze richting. Toegegeven: het klonk wat bedacht, maar het bleek doorheen de set wel dégelijk een oprecht sentiment.

Het dient gezegd: Jamie Smith, Oliver Sim en Romy Madley Croft lijken nauwelijks veranderd sinds je de band voor de allereerste keer live zag in de Rotonde. Dat is nu zo’n acht jaar geleden. Nog steeds torsen ze middernachtelijk zwarte outfits en zweren ze bij gekromde lichamen. Maar de ziekelijke onzekerheid is aan de horizon verdwenen. Het gevolg? In een prachtsong als ‘Say Something Loving’ konden kille wanhoop en warme hoop samen door één deur, terwijl beide frontleden - de één homoseksueel, de ander lesbisch - elkaar de meest vertederende, liefkozende blikken toewierpen.

“Thank you”, klonk het nog méér als een zucht van verlichting dan een dankwoord aan het eind van de set. Onwaarschijnlijk eigenlijk: de catharsis lonkte aan béide zijden van het podium.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234