Woensdag 29/06/2022

AchtergrondFilm

Van operatieseks tot kuchende Power Rangers: 10 films die Cannes zullen kleuren

Crimes of the Future Beeld Nikos Nikolopoulos
Crimes of the FutureBeeld Nikos Nikolopoulos

Vanavond schiet het 75ste filmfestival van Cannes uit de startblokken: een haast eindeloos buffet aan cinematografische heerlijkheden. Wij selecteerden tien films die op de Croisette ongetwijfeld over de tongen zullen gaan.

Lieven Trio

Crimes of the Future: onversneden bodyhorror

Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken. David Cronenberg, met 79 jaar de op een na oudste regisseur in de competitie, zal dit jaar wellicht voor de meeste opschudding zorgen. De maker van The Fly en Crash keert in Crimes of the Future terug naar de onversneden bodyhorror die hem groot maakte, en voorspelt zelf dat heel wat mensen de zaal zullen verlaten tijdens de première van zijn nieuwste film. Die speelt zich af in een nabije toekomst waar sommige mensen spontaan nieuwe organen beginnen te ontwikkelen. Viggo Mortensen speelt Saul Tenser, een performancekunstenaar die zijn wildgroeiende buikinhoud en plein public operatief laat verwijderen door zijn vriendin Caprice (Léa Seydoux), terwijl Kristen Stewart opgehitst toekijkt. “Surgery is the new sex” is nu al dé oneliner van het festival.

Stars at Noon: hunkering naar verbinding

Choqueren: ook Claire Denis kan er wat van. In High Life liet ze Juliette Binoche in de ruimte haar lusten botvieren in een ‘fuckbox’. Trouble Every Day hing aaneen van bloed en seks. Toch gaan onder dat ruige oppervlak meestal verhalen over de menselijke hunkering naar verbinding schuil. In haar nieuwste, Stars at Noon, zijn het een Amerikaanse journaliste (Margaret Qualley) en een mysterieuze Britse zakenman (Joe Alwyn) die elkaar vinden. Maar dan wel tegen het woelige decor van de Sandinistische revolutie in Nicaragua in 1984. Denis blijft op haar 76ste even actief als altijd: Stars at Noon is haar vierde film in vijf jaar tijd, en na het in Berlijn geselecteerde Avec amour et acharnement al de tweede dit jaar die kans maakt op een van de belangrijkste festivalprijzen ter wereld.

Triangle of Sadness: zwarte komedie

Geen regisseur die zo ongenadig grappig de menselijke natuur fileert als Ruben Östlund. De Zweed won in 2017 de Gouden Palm met The Square, een uitzinnige satire op de kunstwereld – u herinnert zich vast nog de scène waar een man brullend als een aap nette mensen komt terroriseren op een poepsjiek diner. Vijf jaar later is Östlund eindelijk terug met Triangle of Sadness, een zwarte komedie die begint op een peperdure jacht vol miljonairs. Aan het roer staat een marxistische kapitein, gespeeld door Woody Harrelson. Toeval of niet: zijn schip zinkt, waardoor de steenrijke gasten – en hun poetsvrouw – moeten zien te overleven op een onbewoond eiland. Expeditie Robinson met een vleugje Das Kapital: wij kunnen niet wachten!

Holy Spider: hoofdrol voor religieuze fanaat

In 2018 jaagde Ali Abbasi een schokgolf over de Croisette met Gräns: een even smerig als uniek trollendrama dat de WTF-momenten aan elkaar reeg – zelden zo’n bizarre seksscène gezien –, maar ook oprecht wist te ontroeren. Zo slaagde de film erin om Lukas Dhonts Girl van de overwinning te houden in de avontuurlijke selectie Un Certain Regard, en volgde later ook een Oscar-nominatie voor ‘Beste Make-up en Haar’. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen voor opvolger Holy Spider, waarmee Abbasi naar de competitie promoveert. Voor het eerst maakt de regisseur, die op twintigjarige leeftijd van Iran naar Denemarken verhuisde, een film in zijn geboorteland. Het hoofdpersonage is deze keer dan ook geen trol, maar een religieuze fanaat annex seriemoordenaar, die de heilige Iraanse stad Mashhad wil ‘zuiveren’ van prostituees.

Decision to Leave Beeld youngukjeon
Decision to LeaveBeeld youngukjeon

Decision to Leave: detective wordt verliefd op hoofdverdachte

Sinds Parasite in 2020 de Gouden Palm (en later een handvol Oscars) won, is de populariteit van Koreaanse cultuur enkel nog maar verder gegroeid – Squid Game, iemand? In Cannes kan Park Chan-Wook het volgende hoofdstuk in het succesverhaal van Zuid-Korea schrijven. In 2004 won hij er al de Grand Prix met zijn hypergewelddadige wraakfilm Oldboy, met het vampierdrama Thirst slurpte hij in 2009 de Prix du Jury naar zich toe, maar in 2016 bleef Park onterecht met lege handen achter met het delicieus pikante The Handmaiden. Het is uitkijken naar wat de jury, onder leiding van acteur Vincent Lindon, dit jaar zal denken van Decision to Leave, een thriller over een detective die naar de bergen trekt om een moord te onderzoeken, maar verliefd wordt op de weduwe van het slachtoffer – die tegelijk de hoofdverdachte is in de zaak.

Broker. Beeld rv
Broker.Beeld rv

Broker: op zoek naar ouders voor vondeling

De tweede Koreaanse film in de competitie komt van een Japanner – meer bepaald de belangrijkste hedendaagse regisseur uit Japan: Hirokazu Kore-eda (die in 2018 de Gouden Palm won met Shoplifters). Na een wat minder geslaagd uitje naar Frankrijk (La Vérité) zet hij zijn cinematografische wereldreis verder, maar dan iets dichterbij huis. Kore-eda’s lievelingsthema blijft echter overal ter wereld hetzelfde: familie. In Zuid-Korea bestaan sinds 2009 ‘baby boxes’, vondelingenschuiven waarin ouders hun pasgeboren baby veilig en anoniem kunnen afstaan. Parasite-acteur Song Kang-Ho speelt Sang-Hyun, een vrijwilliger die hemel en aarde beweegt om nieuwe ouders te zoeken voor de vondelingen. De schuiven van ons hart beginnen nu al stilletjes open te klappen.

Showing Up

 Beeld rv
Showing UpBeeld rv

Showing Up: omgaan met drama van familie en vrienden

Minstens even zachtaardig als de films van Kore-eda zijn die van Kelly Reichardt: een icoon van de Amerikaanse indiecinema, dat daar veel te weinig erkenning voor krijgt. Stilaan begint daar verandering in te komen. Na een selectie in Berlijn met het zoete First Cow duikt Reichardt nu ook voor het eerst in haar lange carrière op in de competitie van Cannes met Showing Up. Reichardt-getrouwe Michelle Williams, die eerder al te zien was in Wendy and Lucy, Meek’s Cutoff en Certain Women, speelt de hoofdrol. Lizzie is een beeldhouwster die een nieuwe tentoonstelling voorbereidt, maar ondertussen ook moet omgaan met het dagelijkse drama van haar familie en vrienden.

R.M.N. Beeld rv
R.M.N.Beeld rv

R.M.N.: meester in het blootleggen van menselijke zwakheden

Samen met Kore-eda, Östlund en de broers Dardenne behoort Cristian Mungiu tot het kransje van geselecteerde regisseurs die al (minstens) één Gouden Palm op hun schouw hebben staan. Mungiu won zijn exemplaar in 2007, voor het huiveringwekkende abortusdrama 4 Months, 3 Weeks and 2 Days. Maar ook daarna bleef hij onverminderd kwaliteitsfilms afleveren. Vandaag geldt hij zowat als het morele kompas van Roemenië, en is hij een absolute meester in het blootleggen van menselijke zwakheden. De uiterst cryptische synopsis van R.M.N. – waar die afkorting voor staat, ontdekken we pas in Cannes – doet vermoeden dat Mungiu een doctoraat over zijn favoriete thema’s voorbereidt: “Een niet-veroordelende analyse van de drijvende krachten van menselijk gedrag in confrontatie met het onbekende, van de manier waarop we de ander percipiëren, en van hoe we ons verhouden tot een onzekere toekomst.”

Elvis Beeld rv
ElvisBeeld rv

Elvis: biopic over de King of Rock and Roll

Elvis zal de geschiedenis ingaan als de film die het grote publiek deed inzien dat corona echt was: op 12 maart 2020 raakte acteur Tom Hanks als eerste superster besmet met het virus, op de set van Baz Luhrmans nieuwste film. Hopelijk wordt Elvis, dat in Cannes buiten de competitie wordt vertoond, straks ook om artistieke redenen historisch. Negen jaar na zijn verfilming van The Great Gatsby keert Luhrman terug met een biopic over de King of Rock and Roll, waarin Hanks Elvis’ manager Kolonel Tom Parker speelt. Hoofdrolspeler Austin Butler is voorlopig geen megaster, maar het feit dat Luhrman hem – op aanraden van Denzel Washington dan nog – verkoos boven onder meer Miles Teller, Aaron Taylor-Johnson en Harry Styles, zegt genoeg.

Fumer fait tousser: doldwaze actiefilm

Quentin Dupieux (ooit beter bekend onder zijn dj-naam Mr. Oizo) is een rare vogel. Stonden al centraal in zijn absurdistische films: moorddadige autobanden, reusachtige vliegen en mannen die hun gezin verlaten voor een ziek stijlvolle lederen vest. Het niveau varieert, maar telkens opnieuw maakt hij ons benieuwd naar wat hij de volgende keer weer zal verzinnen. Fumer fait tousser belooft Power Rangers à la Dupieux te worden: een ongetwijfeld doldwaze actiefilm over vijf in blauwe maillots gehulde wrekers die samen de TABAC FORCE vormen. De film wordt in Cannes buiten competitie voorgesteld tijdens een Midnight Screening. Dat wordt lachen (en kuchen) geblazen!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234